2 - pи  ДЕЛ    3 - ти  ДЕЛ   4 - ти  ДЕЛ          

 

ВЛАДЕТЕЛИ ОД МАКЕДОНИЈА од 3 - ТА ГЕНЕРАЦИЈА - пред ( македонски ) C'ос Крст ( латински ) Isus Cristus  



    Династија Аргеади


Каран 808 - 778 п.н.е
Кoeн
Тирима
Пердика ПРВИ 700 - 678 п.н.е
Аргoј ПРВИ 678 - 640 п.н.е
Филип  ПРВИ 640 - 602 п.н.е
Аероп  ПРВИ 602 - 576 п.н.е
Алкет ПРВИ 576 - 547 п.н.е
Аминта  ПРВИ 547 - 498 п.н.е
Александар ПРВИ  498 - 454 п.н.е
Алкет  ВТОРИ  454 - 448 п.н.е
Пердика  ВТОРИ  448 - 413 п.н.е
Архелaј 413 - 399 п.н.е
Кратер 399 п.н.е
Орест 399 - 396 п.н.е
Архелај  ВТОРИ 396 - 393 п.н.е
Аминта  ВТОРИ 393 п.н.е
Павзаниј 393 п.н.е
Аминта ТРЕТИ  393 п.н.е
Аргoј  ВТОРИ 393 - 392 п.н.е
Аминта ТРЕТИ  ( повторно назначен ) 392 - 370 п.н.е
Александар  ВТОРИ 370 - 368 п.н.е
Птоломеј ПРВИ 368 - 365 п.н.е
Пердика ТРЕТИ  365 - 359 п.н.е
Аминта  ЧЕТВРТИ  359 - 356 п.н.е
Филип ВТОРИ Македонски 359 - 336 п.н.е
Александар ТРЕТИ  Македонски 336 - 323 п.н.е
Антипатар, Регент на Македонија 334 - 319 п.н.е
Филип ТРЕТИ  Аридеј 323 - 317 п.н.е
Александар  ЧЕТВРТИ  323 - 310 п.н.е
Пердика, Регент на Македонија 323 - 321 п.н.е
Антипатар, Регент на Македонија 321 - 319 п.н.е
Полиперхон, Регент на Македонија 319 - 317 п.н.е
Касандар, Регент на Македонија 317 - 306 п.н.е

       Династија Антипатриди

Касандар 306 - 297 п.н.е
Филип ЧЕТВРТИ  297 - 296 п.н.е
Александар ПЕТTИ  296 - 294 п.н.е
Антипатар  ВТОРИ 296 - 294 п.н.е

      Династија Антигониди

Деметриј ПРВИ  ОПСАДНИКОТ - Полиоркет 294 - 288 п.н.е
Лизимах ( делел со Пир Епирски ) 288 - 281 п.н.е
Пир Епирски ( делел со Лизимах ) 288 - 285 п.н.е
Птоломеј ВТОРИ  ГРОМ -  Керавн 281 - 279 п.н.е
Мелегар 279 п.н.е
Антипатар ВТОРИ 279 п.н.е
Состен ( Командант на војската ) 279 - 277 п.н.е
Антигон ВТОРИ  Гонат - ЖЕЛЕЗНА ГЛАВА  277 - 274 п.н.е
Пир Епирски ( повторно назначен ) 274 - 272 п.н.е
Антигон ВТОРИ Гонат - ЖЕЛЕЗНА ГЛАВА ( повторно назначен ) 272 - 239 п.н.е
Деметриј ВТОРИ 239 - 229 п.н.е
Антигон ТРЕТИ  Досон 229 - 221 п.н.е
Филип ПЕТTИ  221 - 179 п.н.е
Персеј 179 - 168 п.н.е

 

Во 150 п.н.е човек по име Андриск тврдел дека е син на Персеј и го барал престолот на Македонија како  Филип ШЕСТИ. Ова била причината за Четвртата македонско - римска војна во која Андриск бил поразен од страна на римјаните.

                     

        В    О    В    Е    Д

 BО ПОТРАГА НА НАШАТА МАКЕДОНСКА ИСТОРИЈА ТРЕБА ДА СЕ РАЗЈАСНАТ НЕКОИ БИТНИ РАБОТИ.

 Да се разбереме една многу важна работа АНТИЧКИ ХЕЛЛЕНИ ИЛИ ГРЦИ   или  држава НЕМА. 

Хелените се луѓе од античкиот период кои го обожавале Богот на Сонцетo, значи тоа било религија, како денес христијанството, НЕ НАЦИЈА. Значи во таа религија од античко време која денес не постои, тие луѓе верувале и го обожавале Богот на Сонцето.  

Денешните Грци сакаат, упорно и инсистираат да од античките ''хелени'', да прават НАЦИЈА, ма треба СИТЕ да знаат дека тие ''античките хелени'' ТОА Е РЕЛИГИЈА А НЕ НАЦИЈА. ЌЕ ги наречеме ''античките грци'' хелени, нема да ги навредуваме со некои погрдни имиња, МА тие се збир на различни посебни Градови Држави кои постојано воделе војна меѓу нив.  Градови Држави од кои по бројните не броеле повеќе од 20-25.000 жители. Да не се занесуваат дека биле ''големи'', ма те се и биле мали во споредба на Македонија. 

Македонија била држава со многу градови и населени места, предводена од ВЛАДЕТЕЛ, по прецизно ВАСИЛЕОС - ВАС ИЛЕ ОС, што значи: Вашиот ИЛЕ ( Богот на Сонцето ) владетел сум Јас. Го разбираме ЛИ НИЕ МАКЕДОНЦИЕ, ИЛИ НЕ овој јазик, денеска. 

ИМЕТО ''Грци'' - GRECI  - на народите или ЕКС ГРАДОВИТЕ ДРЖАВИ  под преминот Термобили  им го даваат римјаните ПОСЛЕ БИТКАТА НА МЕСТОТО ГРЕКО . ЗНАЧИ НИВНОТО ИМЕ И БИЛО НАМЕТНАТО ОД СТРАНА НА РИМЈАНИТЕ.
Греко било едно мало место населено со крадци и измамници. Греко на нивниот јазик значи крадец и измамник. 

КОГА СЕ ФОРМИРАЛО ПРВОТО ГРЧКО КРАЛСТВО ЗА ПВ ПАТ ВО ИСТОРИЈАТА 1829 под водство на кралот Ото од Вителсбах, принц од Баварија роден во Салзбург нa 1 Јуни 1815, a умрел во Бамберг нa 26 Јули 1867.

Кога принцот Ото од Баварија, идниот крал Ото од Грција, дошол во Грција во 1830 година, (штотуку формирана за прв пат во историјата), тој барал дa слушнe некој да зборува на грчки и така тој запрашал: "Каде се грците во Атина?".

Неговиота придружба се загледаа и некој одговори: " Нема грци во Атина, но тоа нема да биде проблема бидејќи ова албанско население секогаш ќе биде верено на вашиота монархија".

Захариас Папантониу, "Кралот Ото".

ГРЦИТЕ ПАК СИ ГО МЕНАТ ИМЕТО ВО ХЕЛЛАС ИЛИ ЕЛЛАС.... кога сватиле што значи нивното име. 

 НИКОГАШ ПРЕД 1829 НЕМАЛО ХЕЛЛЕНИ ИЛИ ГРЦИ ИЛИ ХЕЛЛЕНСКА ИЛИ ГРЧКА ДРЖАВА. 

  Попознати градови држава од времето на 4 век п.н.е  кои биле во контакт со Македонците се : 
       - Теба кој основачи биле феникијците 
       - Атина кој прво бил пелазгиски град но потоа бил освоен од пирати од Јонија,
земја во Мало Азија ( СОНАРОДНИЦИ НА АТИЊАНИТЕ )  и нормално тие зборувале различен јазик од пелазгите,.. потоа пелазгите од таа зона биле претопени.
      - Спарта кој бил оформен од воени ветерани и вечен ривал на Атина и како робови имале пелазги '' iloti '' што работеле на полињата за нив.

 Другите биле Пелазги како што се Коринт. ДОДЕКА Етолија, Акаранија, Mолосиja и Тесалија биле монархии  и не биле градови држави.  Hивните корени се  од пелазгиско потекло.    

 ПЕЛАЗГИ НЕ СЕ НИШТО ДРУГО ОСВЕН БЕЛЦИ - БЕЛИ,.. белиот народ .. ПЕЛА - БЕЛА - ПЕЛАСКИ - ПEЛАЗГИ


ЗНАЧИ:  ПЕЛАЗГИ ИЛИ ПЕЛАСКИ ( PELAZGIANS ) БИЛО БЕЛОТО ДОМОРОДНО НАСЕЛЕНИЕ ОД ЈУЖНИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНСКИОТ ПОЛУОСТРОВ КОЈ ПОДОЦНА Е ПРЕИМЕНУВАН КАКО ''БАЛКАНСКИ ПОЛУОСТРОВ'' КАКО И НЕГОВОТО ДОМОРОДНО НАСЕЛЕНИЕ ШТО ПОВЕЌЕ  ПАТИ БИЛО ПРОБАНО ДА СЕ ПРЕИМЕНУВА И АСИМИЛИРА НИЗ ВЕКОВИТЕ ПA И  CE ДО ДЕН ДЕНЕШЕН    

БЛАГОДАРЕЈЌИ НА ИСТОРИЧАРОТ ДИОДОР СЕКУЛ ДЕНЕС НИЕ СО СИГУРНОСТ ЗНАЕМЕ ДЕКА МАКЕДОНСКИОТ АНТИИЧКИ ЈАЗИК НЕ БИЛ РАЗЛИЧЕН ОД ДЕНЕШНИОТ МАКЕДОНСКИ ЈАЗИК И МОЖЕМЕ ДА ДОЗНАЕМЕ КАКО СЕ ВИКАЛЕ МАКЕДОНСКИТЕ КОЊАНИЦИ - ТОА Е САМО ЕДЕН ПРИМЕР ОД МНОГУТЕ,... од записот: Битката на ХЕРОНЕЈА:      

'' И сега Александар, во срцето решен да 
покаже колку е вреден, жеден за победа
верно проследен од своите другари >>>>[hetairoi] <<<<<- >>>>ЧЕТА ХЕРОИ  <<<<<<- , прв успеа 
да ја пробие цврстата одбрамбена линиjа
убивајќи многу од нив, навлегувајќи длабоко во непријателските линии пред него. Истиот подвиг ги охрабри неговите пријатели и си пробиjа пат пред непријателот. ''    

 ЗНАЧИ ДРУГАРИТЕ НА АЛЕКСАНДАР ГИ НАРЕКУВА :  [hetairoi]   - CO TOA  НИЕ МАКЕДОНЦИТЕ ЈАСНО И ГЛАСНО СИ ГО ПРЕПОЗНАВАМЕ НАШИОТ ЈАЗИК....   секој македонец или секој што знае македонски може да го разбере тоа зборче.                 

[1] Античко - македонскиот јазик Античките историчари и хроничари во своите пишани дела известуваат дека античките Македонци говореле посебен јазик,  различен од тебаните, атињаните , спартаните  и останатите соседни народи.  HO  Акаранците, Македонците и Етолците  говореле един ист јазик и БИЛЕ  Пелазги - БЕЛИТЕ - БЕЛЦИ. Pимскиот '' venetski '' историчар Титo Ливиј пишува дека сите тие говореле един ист јазик, различен од  атињаните  и останатите соседни народи.

[2] '' Aetolos, Acarnanas, Macedonas eiusdem linguae hominess ''. (Tito Livi, book XXX, p. 29). 

[3] Еден од најголемите антички биографи на Александар Трети  Македонски, Плутарх, пишува дека Александар Македонски ги повикувал своите телехранители на македонски јазик (Плутарх, Алекс. стр. 51). Mакедонските војници Александар Македонски  го поздравувале  на македонски јазик (Евмен, стр. 14). 

[4] Забележан е дијалог меѓу македонскиот војсководец Филота и Александар Македонски: Владетелот најпрво го погледна Филота и рече: Македонците решија да те судат. Те прашувам, сакаш ли да зборуваш со нив на мајчиниот јазик (македонскиот)? Филота одговори: Освен Македонците, тука има многу други сведоци, кои ми се чини полесно ќе ги разберат моите зборови, ако се послужам со истиот  јазик, на кој ти штотуку проговори, кое ти го направи, мислам, само затоа, за да можат, говорот, повеќе луѓе да ти го разберат. Потоа, Владетелот рече: Гледате ли, Филота си го мрази татковиот  јазик, зашто тој самиот се откажува да се изразува на него. Но тој може да говори како сака, вие, да знаете дека тој се оддалечил како од нашите  обичаи, така и од нашиот јазик (Курциус Руфус, VI, c.36).

[5] Македонската и атинската раса , cамите античкo - атински  историчари ги представуваат како две различни раси (Ариан -  атински Историчар, Книга 2, Битката на Исус, стр. 119 Diodorus Siculus 18.37.3-4.). Истaтата поделба на македонска и атинска (сега веќе грчка МА САМО ДОУХОВНО)  раса ја среќаваме и кај римските историчари (Livy's book XXXI.44) .

[6] Потеклото на античките Македонци aнтичките историчари, кои живееле во времето кога суштествувале античките Македонци трврдат дека античкиот македонски народ потекнува од Пелазгите, најстариот домороден народ во Македонија и јужениот Македонски Полуостров ( Балкан). Gnaeus Pompeius Trogus - Трог Помпеј еден од најголемите експерти по античко македонска историја, а и самиот тој живеел во времето кога античките Македонци биле поробени од Римјаните, вели: '' Македонците се  пелазгиски производ '' (Justin. VII, 1, 3). 

[7] Најголемиот античко - атински географ Страбос- Στράβων (63/64 г.п.н.е. -- 24 н.е), пишува дека Тесалија  земја помеѓу античка Македонија и Етолиja  е населена со Пелазги..... и тоа во првиот век од нашата ера (Страбо, стр. 221, 4 ред). Значи, античките Македонци се граничеле на југ не со атинци , туку со Пелазги - свои сонародници.

[8] Херодот, античко - јонски  историчар пак пишува дека порано и цела Атика  била населена со Пелазги - БЕЛИТЕ-БЕЛЦИ, но со доаѓањето на Јонците во Атика (Пелопонез), Пелазгите били асимилирани во тој дел на Пелопонез, но се` уште постоеле живи Пелазги (Херодот I, 57-58), кои гледаме ги населувале Тесалија и Македонија. 

 [9] На Пелопонезот  сепак останале  Пелазги до доаѓањето на Римјаните и пропаста на  Македонија, а тоа биле Акаранците и Етолците. И во првиот век од нашата ера, античко - римскиот историчар Титo Ливиј запишува дека Етолците, Акаранците и Македонците си го зачувале пелазгиот јазик и говорат еден ист јазик: Aetolos, Acarnanas, Macedonas eiusdem linguae hominess (Titus Livius, книга XXX, стр. 29) 

 [10] Диодорус го пишува следното: '' Кадмус  (кој бил феникиец и основач на Теба) , го донел феникиското писмо во ЈОНИЈА - земја во Мало Азија (СОНАРОДНИЦИ НА АТИЊАНИТЕ) , кои  јонци го применуваат тоа писмо и додаваат 5 нови додатни знаци . (110 III  p.305). Кадмусовата палата во Теба е откриена и потекнува од времето околу 1400. г. п.н.е. или нешто по касно.  АНТИЧКАТА ЈОНСКА  ПИСMЕНОСТ НЕ Е ПОСТАРА ОД 800 г. п.н.е. 
    http://phoenicia.org/cadmus.html     

      Додека Феникијците го преземаат писмото на народот од Илион ( Tроја ), а народот од Илион ( Bенетите ) е од македонско потекло.
Значи писмото е македонско. 

[11] Еден натпис споменат од Дидим ни открива дека на крајот на 345-та г. п.н.е. жителите на Месена и на Мегалополис побарале да бидат примани во Амфиктионијата - градови држави кои биле панхеленска организација. Амфиктионијата, организирана од 7 градови држави: Ермиони, Епидаур, Егина, Прасиес, Атина, Нафпли е Орxоменос, еден таков развој би ја намалил нивната важност, (во 1830 од тие територии било формирано првото грчко кралство ) тие се судриле со одбивање, бидејки не биле сметани за xеленски градови држави. Значи само тие 7 градови самите себеси се сметале како ''xелени'' другите небиле и е погрешно да се нарекуваат или сметаат како такви.

 Институции 

Политичката огранизација на Македонскота држава наликувало на пирамида со три нивоа: на врвот биле владетелот - ВАСИЛЕОС -  ΒΑΣΙΛΕΩΣ  и народот, при основата биле државните служби, а по средината биле покраините, над чие заедништво владеел владетелот.

Македонците се до падот под римско робство имаат како уредување монархија. Македонските граѓани имаат право на жалба и на говор пред владетелот, при што го вадат шлемот од главата, право на решавање за најважните работи преку органите на власта, локална самоуправа со органи на власта.

Владетелот немал право да казни Македонец со смртна казна без судење.

Владетелот немал право да го именува својот наследник ( можел само да ја покаже својата наклонетост ). Според правилото на првородениот владетелски син за наследување на престолот, наследникот, се подразбира, ако одговарал во психофизичка смисла, бил прогласуван од македонското собрание. Во случај на малолетност  на наследникот се одредувал регент = старател најчесто од членовите на владетелската куќа, а во тешки ситуации власта; можела да му припадне на член од најтесното семејсгво ( брат или чичко ). Таков е случајот со доаѓањето на власт на ФИЛП ВТОРИ а веројатно за тоа решиле македонските првенци.

МАКЕДОНСКАТА ТИТУЛАТА ЗА ВЛАДЕТЕЛ НА МАКЕДОНИЈА Е : ВАСИЛЕОС  - ΒΑΣΙΛΕΩΣ - древно македонско ( коинe ) писмо

ВАСИЛЕОС - ВАС ИЛЕ ОС

ВАС - ВАШ 100% и денес македонски збор

ИЛЕ - ИЛЕ богот на Сонцето

ОС - додавка

ВАСИЛЕОС - ВАШИОТ БОГ - ВАШИОТ ВЛАДЕТЕЛ

    

             ВЛАДЕТЕЛОТ - ВАСИЛЕОС - ΒΑΣΙΛΕΩΣ - древно македонско ( коинe ) писмо

ВЛАДЕТЕЛОТ бил глава на централната администрација: тој ја водел државата од престолнината прво Еге а потоа Пела и државната ризница се наоѓала во неговиот дворец. ВЛАДЕТЕЛОТ бил потпомоган од страна на Државниот Секретар, чија функција била од голема важност и од страна на Советот.

ВЛАДЕТЕЛОТ бил врховен водач на војската, глава на македонската религија, управувал со дипломатијата ( само тој можел да склучува меѓународни договори ) и само тој го имал правото на издавање на пари.

Бројот на државните службеници бил ограничен: владетелот управувал на индиректен начин, главно преку локалните управители, епистатите со кои одржувал редовни контакти.

        Наследување

Наследништвото на престолот во Македонија завземало облик на најстари машки наследници. Исто така постоел и изборен елемент: кога Владетелот умирал, назначениот престолонаследник, генерално, но не секогаш неговиот насјтар син, морал најпрвин да биде прифатен од страна на Советот и потоа представен пред генералното Собрание за да биде прогласен за Владетел и да се заколне на верност.

Но во практиката во многу случаи Владетелите умирале предвремено во борбите за власт пред да успеат да назначат наследници. Ова е случај со Пердика ТРЕТИ   кој бил убиен од илирите, Филип ВТОРИ  Македонски, кој бил убиен од атентаторот Павзаниј, Александар Македонски   и тн. Ваквите кризи за наследноста биле чести до 4 век п.н.е., кога магнатите од Горна Македонија сеуште култивирале амбиции за елиминација на Аргеадите и преземање на престолот.

Дека Македонците го избирале владетелот се гледа и од молитвата - желба на Александар Македонски:

''' Македонците нека изберат владетелот, владетелот нека ја зачува државата на 
Македонците со владетелот 
нека ги прават вообичаените обреди за Аргеадите"


По смртта пак на владетелот неговите инсигнии: дијадемата, облеката за крунисување, печатот и оружјето биле ставани на престолот од каде ги земал новоизбраниот владетел.
                                             

                                                                                           

       Финансии

Владетелот бил заштитник и администратор на македонската ризница и државните приходи кои му припаѓале на македонскиот народ: даноците од освоените народи исто така оделе за македонскиот народ, а не за владетелот. Дури ако владетелот не бил одговорен за дадени финансии, тој се чувствувал морално одговорен да интервенира: на пример Аријан кажува дека при бунтот на војската на Александар кај Опис во 324 п.н.е., Александар морал да ги прикаже сметките од неговото наследство при смртта на неговиот татко за да покаже дека нема направено никаква финансиска злоупотреба.

Од Ливиј и Полибиј знаеме дека државата се снабдувала со финансии од следниве извори:

             - Рудниците за злато и сребро (како Пангај - Пајак планина), на пример, кои биле во сопственост на Владетелот и од чија руда се правеле парите. 

            -   Правата за ковање на поситни пари од бронза и сл. потоа се предавале на регионалните власти. 

Шумите, чие дрво било високо ценето од страна на  атињаните  за бродоградба: Атина склучувала трговски договори со Македонија во 5 век  п.н.е. за увоз на дрво за бродоградба. 
Владетелските поседи кои биле земја здобиена по пат на освојување и била исползувана директно или со помош на работната сила на воeни затвореници, како и индиректно преку даночен систем. 
           - Царина на пристаништата која се однесувала на трговијата (давачки за увоз и извоз). 
Најчестиот извор на приход било давањето под наем: Аминта ТРЕТИ  (или можеби Филип ВТОРИ) ги удвоил пригодите на пристаништата со помош на Калистрат, кој избегал во Македонија и донел 20 до 40 теленти за една година. За да се постигне ова првата на собирањето на пристанишни давачки биле доделувани на оној што ќе наддадел највеќе на лицитација. Ливиј кажува дека рудниците и шумите исто така се давале под наем.

       Со исклучок на поседите на Владетелот, земјата во Македонија била бесплатна: сите македонци биле слободни граѓани и никој не плаќал давачки никому за користење на туѓа земја. Дури и даноците во кризни ситуации кои биле нормални насекаде не постоеле во Македонија. На пример економските кризи на Александар Македонски во 334 п.н.е. и Персеј во 168 п.н.е. не резултирале со воведување на данок, туку кризите се решавале по пат на заеми или покачување на наемнини.

       Владетелот исто така повремено  ослободувал некои луѓе од било какви давачки како на пример во случајот на семејствата на загинатите борци во битката кај Граник во Мај 334 год. п.н.е.  кои биле ослободени од плаќање наемнина за користење на  имотот на владетелот, како и други стопански давачки.

македонското собрание

Другата функција на Македонското собрание била судската власт за престапи што се казнуваат со смртна казна, при што најблиските на осудениот имале иста судбина. Притоа владетелот имал улога на јавен обвинител и го водел судењето, ма обвинетиот сам се бранел. Казната најчесто се состоела во каменување.

                     Mакедонското собрание не ја ограничувало власта на владетелот.     

                      Македонското собрание во водење на надворешната политика 

Еден од малубројните податоци е случајот со Еурипид: македонското собрание едногласно го одбило барањето на Атинците да им биде дадено телото на Еурипид кој пресгојувал во Македонија ( 408 - 406 ), умрел и бил закопан во Аретхоуса, а другиот е отфрлањето на плановите по смртта на Александар 323 - та. - 20. Се чини дека барем решенијата од важност за државата биле обнародувани пред собранието за да бидат формално одобрени. Владетелот или пак негов претставник го свикувал собранието. Има мислења дека во мирно време македонско собрание бил народот, а во војна војниците. Меѓутоа се знае дека при прогласувањето на владетелот на Македонците удирале со копјата по штитовите, а смртната казна освен со каменување ја извршувале со копјата, што покажува дека членови биле само оние што имале право да носат оружје односно што имале граѓанско право, та затоа во изворите се нарекуваат граѓани војници.              

Освен македонското собрание се споменуват и други органи како што е ''Советот на тагоси'' познат од изворите (Хесѕцхиос, тагонага: Макебоуисг е посведочен и на еден натпис од Леукадиа ( Голишани ), тагоси се познати само во Тесалија и тоа како сојузни магистрати. Тоа укажува дека станува збор за македонско влијание во Тесалија, што била под македонски протекторат уште од времето на Архелај ( 413 - 399 год.), а од 352 - та год. ст.е. под власта на Филип Македонски, од што произлегува дека овој совет во Македонија бил државен, а не локален. Советници на владетелот најрано се спомнуваат во легендата за потеклото на династијата Аргеади при што Херодот го користи неутралниот термин '' паредрос '' - придружник. Некои мислат дека станува збор за совет на старци, што го поткрепуваат со натписот со текст на договорот меѓу Атина и Пердика ВТОРИ каде покрај името на владетелот и на членовите од најтесното семејство се спомнуваат и некои магистрати, според дополнувањето на Едсон - геронти, а не архонти.
Советот пак на пелиганите посведочен на натдис во македонската колонија Лаодикеја во Сирија (175 - та год. сг.е.), 31 а во Селеукија на реката Тигар спомнат од Полибиј и двете основани по походот на Александар Македонски на Истокот, покажува дека овој по се изгледа градски совет, во Македонија го имало и во времето на Аргеадите.
Прогласувањето на владeтeлот од Собранието значело дека Македонците своеволно ја прифаќаат владетелската власт, но дека ги задржуваат своите права: обраќање до владетелот, право на апелација, право да решаваат за одредени работи.

Тоа значи дека Македонците му ја давале власта на владетелот, но можеледа му ја одземат и го слушале само ако можел да ги убеди во тоа што сакал го направи. Меѓутоа не е забележано колнење на верност и почитување на законите меѓу владетелот и народот како во Епир (Плут, Пѕррх, 5). Македонците, во изворите никогаш не се нарекуваат поданици. Напротив на натписите за меѓународните договори Македонците фигурираат заедно со владетелот на Македонците им се дадени двата гласа во Делфиската амфиктионија одземени од Фокијците. Повеќе племиња Филип натерал на послушносг и на плаќање данок на Македонците, Александар им одредил управник на жителите на Аспенд како и данок што требало да им го плаќаат на Македонците. Станува збор за два дела на македонската држава, при што било доволно да се спомне само едниот за да се означат двата, па затоа не може да се зборува за персонално ( апсолутно) владетелство. Званичната титулатура на владетелот се состоела од неговото име, патронимик и етниконот, или пак скратена - името со патронимик или името со етниконот, додека на монетите било доволно само името на владетелот.

Македонците можеле да го изразат своето мислење поединечно, групно или масовно. Така на пр. кога Филип и рекол на една стара жена дека нема време да ја сослуша, таа му одговорила: 

,, Тогај немој да владееш ''

Кога војниците му барале да им плати, Филип се извадил со шега и скокнал да плива во базенот.
Најголемата пак забелешка на Македонците кон Деметриј Полиоркет била таа што не го почитувал нивното право на обраќање до владетелот и не ги читал нивните жалби ( примените молби ги фрлил од мостот на Аксиј, Плут, Демет, 42), што се објаснува со фактот дека со татко му Антигон Едноокиот од мал живеел и растел во Азија, каде навикнал на послушни поданици. Кога пак група војници дошла да му каже дека
:

 Македонците се уморени од војувањa за неговото раскошно живеење"

, му било страв да спие во логорот (Пинт., Демет, 44). 

Правото на ''исегоха'' Македонците го задржале и во време на Александар ( Опис ) иако станува збор за друг вид на монархија за другите ма не за македонците, имено сега Македонија била мулти етничка, персијанците биле навикнати со векови да се поклонуваат и да ја изврашуваат вољата на владетелот без приговор па Александар Македонски не морал да ги убедува, ма кај македонците не се семенило ништо во однос на владетелот дури кај реката Хифас, Александар ги поттикнувал слободно да го кажат нивното мислење. Александар Македонски не ги убедил македонците да го продолжат освојувачкиот поход, Александар Македонски бил принуден за некое време да го прекине походт.
Примерите од времето на Филип ВТОРИ и Александар ТРЕТИ што некои ги земаат за да докажат дека власта на владетелот била неограничена и дека улогата на македонското собрание била формална ( само ги потврдувало одлуките на владетелот ), не се типични ( така случаите на смртна казна без судење: Атал, Клеопатра со бебето, непосредно по смртта на Филип се одраз на борбата за власт ), или пак се случуваат надвор од Македонија (судењето на Филота).

Како и во поголемиот број на монархии, моќта на владетелот во најраната фаза е религискомагиска: во легендата кај Херодот (8, 137) Пердика црта магиски круг околу сончевата светлина, што покажува дека станува збор за владетел / свештеник со полубожеска моќ кој бил посредник меѓу Македонците и боговите. Затоа владетелот морал да ја предводи војската, зашто само тој можел да и обезбеди успех.

Bо моќта на владетелот се верувало и кога тој бил мртов, така телото на Александар Македонски било изложено пред македонското собрание додека се решавало за наследник, за да биде сведок на решението, односно тоа да има легитимитет.

Владетелот - свештеник имал секојдневна обврска, пред секој потфат, на почетокот на гозби за верските празници како на богот Се, чиј празник се викал: '' Хетаиридеиа Атх '' ( четири дена к'тк - тука се препознава преписот од латински ), да принесува жртви во име на народот - простасиа.

Македонскиот исгоричар Марсија од Пела, современик на Александар и свештеник на Херакле, запишал дека владетелот, кога доаѓал во некој град, бил пречекуван со гуала ( вид на чаша ) полна со вино за да направи либатио ( жртва ). Кога владетелот бил отсутен определувал заменик, особено за религиозните обврски. Познати се неколку примери: некој си Јолај го заменил Пердика додека бил кај Потидеја, 432 год., 16 годишниот Александар бил заменик на Филип кој го опсадувал Византиј, во име на отсутниот.

   Владетелот морал својата религискомагиска моќ, а цо тоа и политичкиот легитимитет, да ги докаже преку обичајот на владетелски лов на диви животни, пред се лавови, што во 5от в. пред Христо ги имало во Македонија (Хер., 8, 125126). Инаку лавот игра значајна улога во едно од чудата на Херакле ( според една традиција Херакле го убил лавот во долината Темпе низ која тече реката Пенеј ), затоа бил земен за родоначелник на македонската владетелска куќа. Владетелот на животните - лавот, ја симболизирал највисоката власт и моќ и нај добро ја одразувал владетелската идеологија па затоа се прикажува на монетите на македонските владетели, кои се кителе со кожа на лав и ја ценеле повеќе од кој и да е скапоцен камен .   

     Дијадемата за прв пат ја вовел Александар Македонски кога бил крунисан во Арбела и бил прогласен за владетел на Европа и Азија и за господар на господарите, па така ја вовели и дијадемата која била персиски обичaj.                                    

Прв пат на вид на знаме било: црвено платно закачено на врвот од копјето сор и оса како знак за борба, се спомнува во време на Алексаидар.

Освен религиската и воената функција, владетелот имал и судски вид јавен обвинител за престапи кога казната била смрт за што судело македонското собрание. И оваа должност морал да ја врши согласно на законите. Така на пр. Филип ВТОРИ ја платил казната на осудениот бидејќи за време на судењето заспал. Очигледно се работи за случај на апелација, а не за обично судење, зашто во толку голема држава како Македонија, владетелот не можел да суди се па морало да има судии. Во време на Филип судии се спомнуваат ама не е јасно дали станува збор за судии на централната власт, или пак за локални.

 

 ΒΑΣΙΛΕΩΣ   KAPANOY  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                К А Р А Н  

Каран, бил седумнаесетти по ред од херојскиот род на Хераклидите а седми од Темен, владеел 28 год. со Македонија и тоа 18 год. 794 год. ст.е. 31 За Сатир, Каран е деветти од Хераклидите, а кај Константим 8 Порфирогенит пак: 

''македонската монарxија почналa да зајакнува,... од третиот син на Херакле, наречен Каран"

Каран (808 - 778 п.н.е, а според некои извори 825 - 778)  бил првиот  владетел од 3 - та генерација на владетели на Македонија, основач на Македонската монархија  од 3 - та генерација на владетели на Македонија бил  Пердика  ПРВИ.



Каран потекнува од семејството на Теменидите од Арг. За него постојат повеќе преданија. Ja  основал својата владетелска лоза во Еге  (денешна Вергина применувана од грците 1925). Се вели, за него немало место да владее во пелопонескиот Арг, каде тогаш власта ја држел неговиот брат Фејдон и Каран на молба од кнезот на Орестида, денес Костурско, оди да му помогне во борбите против соседот, кнезот на Еордаја, Островско, Кисеј. Го разбил Кисеја и во освоената територија основал својa владетелска лоза.

Според Хигин, Кисеј бил тој што го поканил Каран да му помогне против соседите, ветувајќи му ја својата ќерка и своето кнежество. Но навреме предупреден од еден Кисеев роб за стапицата која му ја подготвувал, Каран го убива овој кнез. По победата над Кисеј, Каран издигнал трофеј, но еден лав се спуштил од Олимп и го соборил столбот. Оттогаш македонските владетели не издигнуваат трофеи по победите или ретко.

Според преданието на Јустин, Каран откога собрал војска и дошол во Македонија, врвејќи зад едно стадо кози, со помош на дождот и маглата успеал незабележано да влезе во еден град. Изгледа откако го завземал градот, тој се сетил на претскажувањето и тука го поставил својот престол. Bо градот Еге. Одтогаш во сите војнички походи, пред единиците, настапувале кози, а Каран откако ги изгонил непријателските кнезови,  обединил дел од македонските племињата, племиња кои верувале и основен култ и божество била Божицата Мајка - MA   и  ИЛЕ - богот на сонцето - ДOH ( Гocпoд ) - МАКЕ ДОН И ЈА

Древната МАКЕДОНСКА престолнина Еге е спомната од ЗЕТОТ ИГАЛ AЛ владетел на Зета ( "ЗЕТОВСКО ЗЕТУВАЊЕ", како НАЈСТАР ОБЛИК на ВЛАДЕЕЊЕ во СВЕТОТ ),... кој се фалел дека ја опустошил ТАА престолнина и НЕЈЗИНИОТ ШТИТ СО СОНЦЕ ОД 8 ЗЕТИ (ЗРАЦИ ) а тоа БИЛО ПРЕД околу 1400 - 1380 години ПРЕД нашата ера.

монета од Сонцето со 8 зети ( зраци ) од древната македонска престолнина Еге                           

 
                                             фалбаџискиот натпис на Иг'л Ал

   “НЕ СИ И ТИ УТИИК ТЕСТ ЗАМАВНАЛ РАЦЕ КОГА ЈАС, ИГ’Л АЛ, ЈА УНИШТИВ  И ЕГЕ СО НЕЈЗИНИОТ ШТИТ ОСУМТЕ ЗЕТИ.

Васил Иљов - фалбаџискиот натпис на Иг'л Ал

 

 

 

 

    Според второто предание, ИЛЕ - богот на сонцето му претскажал на Каран дека една коза ќе му го посочи  градот од каде ќе владее, тоа бил древниот македонски престол Еге Од кој град  ДОАЃА И ИМЕТО НА ЕГЕЈСКОTO  МОРЕ. 

                                                                                         

 

 

                                                   

 ΒΑΣΙΛΕΩΣ  KOENOY - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                               КOEН 

 

Кoeн е ВТОРИОТ  владетел на Македонија од 3 - та генерација   

 

 

                                                                                   

     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   TIPIMOY  - древно македонско ( коинe ) писмо    

                                                                                                                               ТИРИМА      

 

Тирима е  ТРЕТИОТ владетел  на Македонија од 3 - та генерација 

 

                                                                            

     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ПЕPΔIKOY ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                                    ПЕРДИКА ПРВИ

 

           Пердика ПРВИ бил ЧЕТВРТИОТ владетел на Македонија од 3 - та генерација кој владеел од 700 п.н.е до 678 п.н.е.
Тој е познат како прв владетел кој ги обединил поголемиот дел од македонските племиња.
 

Пердика кој на овој начин воспоставил власт и застанал на престолот во Македонија. Од Apr избегале кај Илирите тројца браќа, кои биле потомци на Темен; тоа биле Гаван, Аероп и Пердика.

Откај Илирите, преминувајќи ги планините, втасале во Горна Македонија, во градот Лебаја. Таму се главиле слуги за плата кај владетелот, и тоа, едниот ги пасел коњите, другиот говедата, а најмладиот од нив, Пердика, козите и овците.

Во тие стари времиња и луѓето кои биле на власт биле сиромашни, не само масите, па жената на владетелот сама им го готвела јадењето на слугите. И секогаш кога печела леб, лебот на слугата Пердика сам од себе нараснувал двојно. Бидејќи тоа постојано се случувало, владетелката му кажала на својот маж.

Кога владетелот го чул тоа, веднаш помислил дека тоа е божјо чудо и дека предвестува нешто големо. Затоа ги повикал слугите и им рекол да си одат од неговата земја. Тие, пак, му рекле дека е право првин да си ја добијат заработувачката, а потоа ќе заминат. Α владетелот, кога слушнал дека зборуваат за плата, залуден од некој бог, покажувајќи на она место на подот каде што се спуштале сончевите зраци што влегувале низ оној отвор на покривот низ кој излегува чадот од куќата, рекол: 

Еве, ви ја давам платата што вие ја заслужувате ". Гаван и Аероп, постарите браќа, слушајќи го тоа, останале стаписани, а најмладиот рекол вака: 

Го примаме, владетелу, тоа што ни го даваш ". Притоа со ножот, што случајно го имал кај себе, го заокружил тоа место на куќниот под каде што паѓале зраците. Откако така ги оградил зраците, трипати зацрпал од нив и си ги ставил во пазувите, а потоа и тој и неговите браќа заминале.
 

Кога тие заминале, некој од советниците му објаснил на владетелот што значи тоа што го направило момчето и со каква мисла најмладиот од браќата го зел понуденото. Кога го чул тоа владетелот, се накострешил и пратил коњаници за да ги убијат момчињата.

Во таа земја има една река на која потомците на тие мажи од Apr и принесуваат жртви како на свој спасител. Тогаш реката, откако јапреминале Теменидите, толку надошла што коњаниците не можеле да ја преминат. Момчињата, пак, дошле во друг дел на Македонија и се населиле блиску до таканаречените Градини на Мида, синот на Гордиј. Во нив сами од себе растат трендафили од кои секој има по шеесет цветни ливчиња, a co миризбата ги надминуваат сите други трендафили. Во тие градини, како што прикажуваат Македонците, бил фатен Силен. Над градините се издига планина, која се вика Бермиј, a е непроодна поради снег и студ. Откако го зазеле тоа место, браќата, тргнувајќи оттаму, преземале напади, па ги покориле и другите делови на Македонија.

 

                                                                           

     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   APГOY   ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                                  АРГOЈ ПРВИ 

 

               Аргoј ПРВИ бил владетел на Македонија од 3 - та генерација од околу 678 п.н.е. до околу 640 п.н.е. Го наследил татка си Пердика ПРВИ. По него, наследникот на тронот бил неговиот син Филип ПРВИ. Споменат е од  јонскиот историчар Херодот и од Јунијан Јустин.  

 

 

 

                                                                                    

    ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ФIΛIППОY  ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                                  ФИЛИП ПРВИ    

 

        

Филип ПРВИ, син на Аргај ПРВИ бил владетел на Македонија ОД 3 - та генерација од 640 п.н.е. до 602 п.н.е. Бил наследен од Аероп ПРВИ.

   

 

         ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AEROПOY  ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                 АЕРОП ПРВИ

 

 

         Аероп  ПРВИ 602-576 п.н.е бил владетел на Македонија 3 - та генерација, син на Филип ПРВИ, правнукот на Пердика ПРВИ, четвртиот владетел , и татко на Алкет   ПРВИ  .  (јонскиот историчар Херодот, VIII. 139.)

 

 

                                                                            

            ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AΛKETOY  ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                  АЛКЕТ ПРВИ

 

           Алкет ПРВИ 576 — 547 г. п.н.е. бил владетел на Македонија, кој живел во  6 век п.н.е. и бил петти во династијата Аргеади.

Jонскиот историчар Херодот го споменува Алкет како син на владетелот Аероп ПРВИ. Хрониката на Есевиј вели дека Алкет владеел 29 години, во времето во кое Кир Велики бил крал на Персија. Подоцна ова име го носеле и кралевите на Епир.

Самото име му значи „храбар човек“.  

македонски вазал кој работел како платеник за персијците, од времето на Kир Големиот

Инаку '' кир '' на македонски народен јазик означува нечистoтија.

 

 

 

          ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AMYNTOY   ПРВI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                          АМИНТА ПРВИ

Аминта ПРВИ бил владетел на Македонија 540 - 498 п.н.е кој бил даночен вазал на перскискиот крал Дариј ПРВИ. 

Го посттавил камен  - темелникот на градот Пела со намена да биде главен град на Македонија, да ја замени старата престолнина Еге. 

Може да се каже дека со него почнува историјата на Македонија од 3-та генерација на владеели. Тој бил прв македонски владетел кој одржувал врски со другите држави. Cе сојузил со Песистратите на Атина, и кога Хипиј бил истеран од Атина, Аминта му ја понудил територијата на Термајскиот залив на Антема за да може да ги стави Атинските феудалци во тој регион под македонска контрола.

Bо 512 година п.н.е. персиската војна го форсирала Боспор, ја зазела Тракија, го преминала Дунав и им објавила војна на Скитите. По неуспешната кампања против Скитите, Персијците се свртеле на запад и југ на Mакедонскиот Полуостров. За понатамошниот тек на случувањата, Херодот ( V, 17 и понатаму ) опишува дека кога персискиот војсководец Магабаз:

  ги покорил Пеонците, испратил во Македонија пратеништво од седум најугледни Персијци, кои после него уживале најголем углед во војничките логори. Тие биле пратени кај Аминта, во име на кралот Дариј, да побараат земја и вода 

Тој им дал тоа што барале и ги повикал да му бидат гости, па им приредил богат ручек и ги нагостил Персијците колку што можел подобро.

Кога после ручекот седеле и пиеле вино, Персијците изјавиле: 

Пријателу Македонче, ние Персијците имаме обичај на свечен ручек да ги донесеме со себе своите жени и љубовници да седат со нас .

На тоа Аминта одговорил:

Персијци, ние таков обичај немаме, кај нас се одвоени мажите од жените, а бидејќи вие сте господари и ги барате, желбата ќе ви биде исполнета . 

Жените дошле и седеле покрај Персијците и тогаш тие веднаш почнале да ги пипкаат по градите, зашто веќе биле пијани, а некои се обиделе и да ги бакнуваат. Додека Аминта бил мирен, но гневен, неговиот син Александар не можел веќе да се воздржи, па нерасположено му рече на Аминта:

  Ти татко, со обзир на својата старост, можеш да се повлечеш и остави го пиењето, а јас ќе останам и ќе ги послужувам гостите .

Бидејќи владетелот Аминта отишол, Александар им рекол на Персијците: 

Почитувани гости, овие жени ви стојат потполно на располагање и можете, ако ви е по волја, сите или поедини да ги обесчестите, но пуштете ги да се измијат, па пак ќе ви се вратат по миењето . 

Бидејќи Персијците се сложиле, тој ги пратил жените надвор, во женските одаи, а Александар облекол исто толкав број голобради момчиња во женска облека, па на секого му даде нож и ги вовел внатре. Кога влегол со нив, им рекол на Персијците: 

Персијци, мислам дека сте кралски нагостени, па ви ги нудиме уште и своите мајки и сестри да се уверите дека ви  укажуваме онакво почитување какво што ви припаѓа . 

Штом Персијците се обиделе да ги милуваат преоблечените момчиња, тие ги убиле сите до еден. По големата истрага на Персијците, Александар вешто ги смирил, а на шефот на истражната персиска комисија Бубар му дал многу пари и сестра му Гигеја за жена, со што работата била забошотена.

Антички извори: ( јонскиот историчар Херодот V. 17, 94; Јустин VII. .2 ; Тукидид II. 100; Павзаниј IX. 40 ) 

 

 

 

      ΒΑΣΙΛΕΩΣ     ΑΛΕΑΝΔΡY   ПРВI     - древно македонско ( коинe ) писмо 

 

                                                                                  АЛЕКСАНДАР ПРВИ  - ОРГАНИЗАТОРОТ НА ОЛИМПИСКИТЕ ИГРИ ПО ПОВОД НА ОТСТРАНУBAЊЕ НА ПЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА ВРЗ МАКЕДОНИЈА

 

 

    Александар ПРВИ бил владетел на Македонија од 498 п.н.е до 454 п.н.е. Бил син на Аминта ПРВИ, И E ОРГАНИЗАТОРОТ НА ОЛИМПИСКИТЕ ИГРИ ПО ПОВОД НА ОТСТРАНУBAЊЕ НА ПЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА ВРЗ МАКЕДОНИЈА.

Александар бил син на Аминта, а Аминта син на Алкет; на Алкета му бил татко Аероп, кој бил син на Филип, а на Филип му бил татко Аргoј, а на Аргoја татко Пердика, тој што гo освоил македонскиот престол. Такво е родословието на Александар, синот на Аминта.
 

Кога Александар, испратен од Мардонија, втасал во Атина, вака им се обратил на Атињаните:
 

Мажи Атињани, Мардониј ова ви го вели: Мене ми втаса писмо од кралот, кое го кажува ова: ,, На Атињаните им ги простувам сите грешки што ги направија во однос на мене.

Cera, Мардониј, ти вака направи: прво, врати им ја земјата, а второ, покрај таа, нека земат самите и друга, која сакаат, и нека управуваат според сопствени закони. И сите храмови што јас им ги запалив, ако сакаат да се смират со мене, обнови им ги,, .

Александар  бил во непријателски односи со Персија и ги имал убиено дипломатите на Дариј ПРВИ кои дошле на дворот на неговиот татко за време на Јонската буна. Но подоцна морал да се покори на Персија за време на инвазијата на Атина од страна на Дариевиот син Ксеркс ПРВИ и бил представник на персискиот гувернатор Мардониј. За време на мировните преговори по поразот на Персија во битката кај Саламис во 480 п.н.е. И покрај неговата соработка со Персија, Александар често им давал воeна помош и совети на Атина и ги предупредил за плановите на Мардониј во битката кај Платаеа во 479 п.н.е.

По Персиските војни Александар конечно успеал да ја врати независноста на Македонија. ПО ТОЈ ПОВОД ТОЈ ЃИ ОРГАНИЗИРА ОЛИМПИСКИТЕ СПОРТСКИ ИГРИ

                                                 Јонската Буна 

     Jонците потпомогнати од нивните сонародници атињаните го налутиле персискиот владетел ДАРИЈ ПРВИ КОЈ ПОТОА НЕГОВ син  Ксеркс ПРВИ  доаѓа со 200.000 војска  преку Хелиспон - Дарданелите и Македонија на Полуостровот Пелопонез, преку преминот Термобили и ја пали Атина. Aтињаните бегаат надвор од Атина и така се спасуваат. Oд тука и омразата на македонците и атињаните  кон Персија,.. зошто персијанците сигурно не биле и добри кон македонците не само кон  градовите  држави. 

македонски вазал кој работел како платеник за персијците, од времето на Kир

     Македонците САМО ГЛЕДААТ на  ПОТЕНЦИЈАЛЕН сојузник КОН  градовите  држави, ПРОТИВ ИДНАТА ОСВЕТА ПРОТИВ ПЕРСИЈА .... ПЕРСИЈЦИТЕ ЈА ПУСТОШАТ МАКЕДОНИЈА СЕ ДО КОЧАНСКАТА КОТЛИНА ( денес ), .. ОВА НЕ БИЛО ЗАБОРАВЕНО ОД МАКЕДОНЦИТЕ КОИ ПОСЛЕ 150 ГОДИНИ ПЕРЕЗЕМААТ ОСВЕТИТЕЛНА ВОЈНА ПРОТИВ ПЕРСИЈА.  

      

                                          ОЛИМПИСКИТЕ ИГРИ 

        ВО ЧЕСТ НА ПОБЕДАТА ВРЗ ПЕРСИЈА И ОТСТРАНУВАЊЕ НА ПЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА ВРЗ МАКЕДОНИЈА, АЛЕКСАНДАР ПРВИ  ЃИ ОРГАНИЗИРА ОЛИМПИСКИТЕ ИГРИ НА СЕВЕРНАТА СТРАНА ОД СВЕТАТА ПЛАНИНА ОЛИМП.. НА ТИЕ ОЛИМПИСКИ ИГРИ АЛЕКСАНДАР ПРВИ ГИ ПОКАНУВА СИТЕ НАРОДИ КОИ ЗЕМАЛЕ УЧЕСТВО ВО БОРБАТА ПРОТИВ ПЕРСИЈА СО ТОА ОВИЕ ИГРИ БИЛЕ  И ПРВИТЕ МЕЃУНАРОДНИ ИГРИ ОРГАНИЗИРАНИ ОД МАКЕДОНЦИТЕ

       ЗНАЧИ ОРГАНИЗАТОР БИЛ АЛЕКСАНДАР ПРВИ ВЛАДЕТЕЛ НА МАКЕДОНИЈА И СЕ ОДИГРУВАЛЕ НА  СВEТАТА ПЛАНИНА ОЛИМП , BО МАКЕДОНСКА ТЕРИТОРИЈА,..ПО ТОЧНО НА СЕВЕРНАТА СТРАНА НА СВЕТАТА ПЛАНИНА ОЛИМП,...ПЛАНИНА КОЈА СЕ ГРАНИЧИ И CO ТЕСАЛИАЈА КОИ НАЦИИ НЕ БИЛЕ ХЕЛЕНИ НИТУ ГРАДОВИ ДРЖАВА МА МОНАРХИИ СО МОНАРХ ,...

       ОД ТУКА ТЕОРИЈАТА ДЕКА ТИЕ ИГРИ БИЛЕ ХЕЛЕНСКИ ( ГРЧКИ ) Е НЕТОЧНА МA И НЕ ЛОГИЧНА,  БИДЕЈЌИ ТИЕ ТОГАШ НЕ НИ ПОСТОЕЛЕ , БИДЕJКИ ИДНИТЕ  ХЕЛЕНСКИ ТЕРИТОРИИ БИЛЕ ПОД ТЕРМОБИЛИ...ПОД ТЕСАЛИЈA, ЕТОЛИЈА И АКАРАНИЈА ,... АКО БИЛЕ САМО ХЕЛЕНСКИ ТОГАШ ЌЕ СЕ  ОДРЖУВАЛЕ  НА НИВНА ТЕРИТОРИЈА НЕ ВО НЕ ХЕЛЕНСКА ЗЕМЈА КАКО ШТО Е МАКЕДОНИЈА,..СЕТA ОВАА ТЕОРИЈА ЗА ОЛИМПИСКИТЕ ИГРИ КАКО САМО ХЕЛЕНСКИ Е ИЗМИСЛЕНА , НЕ  ТОЧНА и НЕ ЛОЃИЧНА . 

 

 

 

     Македонија била сметана за варварска земја од страна на   атињаните  кои имале колонии близу Македонија и биле загрозени од македонскиот експанзионизам. 

     Династијата  на Александар ПРВИ  Аргеади потекнува од Арг и од Херакле. Во 450 год. п.н.е бил наследен од неговиот син Пердика ВТОРИ.

 

                                                  

                                                     

    ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AΛKETOY  BTOРI - древно македонско ( коинe ) писмо  

                                                                                                  АЛКЕТ BТОРИ

 

      Алкет BТОРИ 454 – 448 п.н.е. бил најстариот син на Александар ПРВИ. Тој станал владетел на Македонија по смртта на својот татко во 454 п.н.е.. Неговите браќа биле Пердика ВТОРИ и Филип. Алкет бил познат по својата зависност од алкохол. По шест години владеење, тој бил убиен од својот внук Архелај ПРВИ, од помаладиот брат и го преземал престолот на Македонија.

 

 


     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ПЕPΔIKOY BTOPI  - древно македонско ( коинe ) писмо 
                    

                                                                                                           ПЕРДИКА     BТОРИ

 

          

         Пердика BТОРИ бил владетел на Македонија од 454 п.н.е до 413 п.н.е. Бил син на Александар ПРВИ.

По смртта на Александар први во 452, Македонија почнала да се распаѓа. Македонските племиња станале речиси целосно автономни и имале слаби врски со владетелот. Кон 434 год., братот на Пердика ВТОРИ , Филип, го предизвикал брата си за престолот кој Филип добил помош од Атина и кралот Дерда на Елимеја. Пердика BТОРИ возвратил со тоа што предизвикал востание во неколку вазални градови на Атина, вклучувајќи ја и Потидаја. Атина возвратила со 1000 хоплити и 30 бродови во Македонија и ја зазеле Терма. При маршот за опсада на Пидна, им се придружиле уште 2000 хоплити и 40 бродови. Меѓутоа, додека траела опсадата на Пидна, атињаните дознале дека Коринт пратил 1600 хоплити 400 лесна пешадија во поддршка на Потидаја. За да се справат со оваа нова закана, Атина склучила сојуз со Пердика ВТОРИ и продолжила да се бори во Потидаја. Пердика ВТОРИ веднаш го прекршил договорот и се упатил кон Потидаја каде атињаните победиле.

Во 431 год., Атина се сојузила со кралот Ситалк на Тракија, по венчавката на атињанинот Нимфодор со сестра му на Ситалк. Нимфодор потоа почнал преговори меѓу Атина и Пердика ВТОРИ каде Пердика ВТОРИ го добил назад градот Терма. Како резултат на тоа, Атина ја повлекла својата поддршка на Филип и Тракијците ветиле дека ќе му помогнат на Пердика ВТОРИ да го фати. За возврат, Пердика ВТОРИ измарширал накај Халкидики, кај истите луѓе кои првобитно ги разубедил да се бунтуваат.

Меѓутоа Пердика ВТОРИ повторно ги изневерил атињаните и пратил 1000 војници во поддршка на Спарта во нивниот напад на Акарнанија во 429, но тие пристигнале предоцна за да бидат од помош (Тукидид 2.80). Како одговор на тоа, Ситалк ја нападнал Македонија со ветување за помош од Атина. Оваа помош никогаш не дошла и Пердика ВТОРИ повторно употребил дипломатија за да го задржи интегритетот на Македонија. Ја ветил својата сестра за невеста на внукот на Ситалк, кој го убедил Ситалк да ја напушти територијата.

По оваа препирка, Пердика ВТОРИ се сојузил со Спарта и, во 424 год., му помогнал на спартанецот Брасид да го заземе Амфиполис од атињаните кој бил една од најважните колонии заради нејзината обилност со дрво за бродоградба. Ова бил тежок удар за Атина бидејќи била присилена  да увезува дрво од Македонија многу години. Ова ја зајакнало силата на преговарање на Македонија многукратно. За возврат, спартанците му помогнале на Пердика ВТОРИ да ги зацврсти своите граници со тоа што го нападнале кралот Архабеј на Линк, со ветување на помош од Илирија. Меѓутоа илирците ја смениле страната и го нападнале Пердика ВТОРИ и неговите спартански сојузници. Слабо обучените македонски војници избегале, и затоа спартанците почнале да се повлекуваат и од лутина ги нападнале македонските товарни коли. Ова го расипало односот помеѓу Македонија и Пелопонезот за многу години и затоа Пердика ВТОРИ морал да склучи сојуз со Атина во 423/2 год.

Во 417, Пердика ВТОРИ го напуштил сојузот со Атина и се приклучил кон Спартанско - Арговскиот сојуз. Само четири години подоцна, заради притисок од страна на Атина, Пердика ВТОРИ ги раскинал врските со Пелопонезот и пратил помош на Атина во нападот на Амфиполис.

 

 

 

 

 

Пердика ВТОРИ умрел во 413 п.н.е и му го предал наследството на својот син, Архелај.

 

 

     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   APXEΛOY   ПРВI - - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                АРXЕЛАЈ  ПРВИ

 

      Архелај ПРВИ бил владетел на Македонија од 413 до 399 п.н.е кој стапил на престолот  по смртта на неговиот татко, Пердика ВТОРИ. Мајка му на Архелај всушност била робинка, а Архелај успеал да дојде до престолот со тоа што го убил неговиот чичко, братучед и неговиот полубрат кој бил законски наследник, но се докажал како способен и полезен владетел кој од корен ја променил државната административна структура, војската и трговијата.

Кратко по неговото крунисување, Архелај бил соочен со ситуација која му дозволила тотално да ги промени односите на Македонија со Атина, кои представувале голема закана во последните 50 - тина годни. Атињаните биле тешко поразени во Сиракуза при крајот на 413 год. и најголемит дел од нивните бродови биле уништени. Поради ова на атињаните очајно им требало огромно количество на дрво за нови бродови и така Архелај бил во состојба да ја постави цената. Потем тој великодушно ги снабдувал со сето дрво кое им требало. Како признание за ова, атињаните го почестиле Архелај и неговите деца со титулата ,, Народен Проксенос и Евергет ".

Потоа Архелај се зафатил за спроведување на многу внатрешни реформи. Издал големо количество на монети од одличен квалитет, изградил тврдини, направил прави патишта ( од важност за мобилноста на војската ) и ја подобрил организацијата на војската, особено коњицата и коплитите.

Архелај е основач на светиот град Дион, на источните падини на Олимп, чии ѕидини изнесувале 2.500м во должина, а површината на утврдениот дел била 460.000 м. Покрај храмот на богот '' Cе '', тука биле и светилиштата на други богови, Дион и Деметра, потоа Асклепија, Изида, Муза и други. Следат театри, некрополи, палати, терми, куќи за великаните и друго, кои биле откриени со археолошките истражувања од 1920, 1929, 1978 и понатаму.

Архелај спаѓа меѓу крупите личности на Македонија. Тој го продолжил обликувањето на внатрешната и меѓународната политика на Македонија, која била трасирана од страна на  Пердика, за ослободување на приморските делови на земјата од атинскиот колонијализам, како и од атинското влијание. За да се ослободи од притисокот на Атина, тој во 410 година п.н.е. го преместил градот Пинд, кој бил најзначаен приморски град на Термајскиот Залив на македонската независност, во внатрешноста на земјата. Во неговиот период, Македонија се развила во модерна држава.

Архелај исто така бил познат како човек од култура и создал посебни културно - уметнички врски со  Атина. Во неговото новотo седиште Пела (кое го ПРЕМЕСТИЛ од Еге ) тој почнал да ги прима големите поети, трагичари, вклучувајќи го и Еврипид ( кој ги напишал неговите трагедии Архелај и Бахите за време на неговиот престој во Македонија ), музичари, и сликари, вклучувајќи го и Зевкиј ( најславниот сликар во тоа време ). 

Стопанството станало јако. Се граделе големи палати, сообраќајници, општествени и културни институции. На неговиот двор во Пела престојувале истакната личности од културниот живот од Јонија, Еолија и Елада, а меѓу нив и светски познатиот поет и секако главен трагичар Еврипид ( 485 - 406 ) кој бил Анаксагорин ученик и Сократов пријател, Тој во Пела кај Архелај останал до својата смрт, со многу големо взаемно почитување. 

Се смета дека Еврипид во Макеоднија гo ''вовел'' вeнeтcкoтo - пиcмo KOИHE, што значи многу порано отколку што тоа го сторила Атина, дури во 403 година п.н.е. за време нa тиpaнoт  Евклида (Папаставроу, 1972, 61). 

* '' Тиран '' се викала титулата на Атињаните за прв човек на нивнта ''античка'' демократија. НЕ архонт, НЕ ваилеос, НE авахто, НЕ пизистрат, МА ТУКУ '' ТИРАН ''.

* Во врска на венетското писмо - коине,  oвој ''податок'' НЕ Е ВИСТИНИТ и е лажен, од проста причина, венетското писмо КОИНЕ е воведено уште ПОПРВО, барем во времето на василеос Александар ПРВИ владетел на Македонија од 498 п.н.е., АКО НЕ верувате видете ѓи неговите монети, погоре. Македонските историчари НЕ ТРЕБА да потпаѓаат под грчките лаги, ДОСТА БЕШE. 

Атињаните 400 година п.н.е горе долу, ја имааат преведено македонската книга ''Или Ада и Оди сеја'' за нивни ''потреби'' во ''Тројанската војна и Одисеи'', а писмото КОНЕ го имаат преземано од градот држава Теба - Беотија. Тебанците биле од феникиско потекло. Таа книга и ден денешен се ''сервира'' на нас и светот како ''нивна''. 

Додека некој ''умен'' Спартанец си ја преведол за свои потреби книгата за ''Македон'', македонскиот епски јунак, само што името Македон си го заменил со ''Херкулес'' со некој свој топоним, И ТАКА Сапртанците станале ''рсата на Херкул''. Таа книга и ден денешен се ''сервира'' на нас и светот како ''нивна'', пардон ''античко'' грчка.

Некој ќе запраша што се случило со македонските книги? Македонските книги биле запалени од Римјаните. Дел од нашата македонска историја може да се пронајде во римските - латинcките книги. Ма само пред 1800 бидејќи тие потоа биле преправени.

 

Декорацијата на македонскиот двор ја извршил популарниот сликар на Хераклеа на Сицилија, под името Зевксис, околу 430 година п.н.е. 

Исто така, познато е дека своето македонско потекло го истакнувал многу порано и прочуениот епски поет Хесиод (околу 700 година п.н.е.) кој пишувал дека е син на ''Ce''  и бил со исто презиме како Македонија и Македонците - Македoн -  МакедoнOH (Е.I.Е., 1976, 1490). Хесиод е автор на теогонијата, создавање митови за боговите на Олимп и козмогонијата, за постанокот на светот. Тој во својот труд под наслов Дела и денови ги удрил темелите на науките за земјоделието, бродарството, домаќинството и живеењето, а сето тоа го преплетувал со митови и басни.

 

        Македонскиот владетел - василеоc - BАС ИЛЕ ОС Архелај   ЈА ПРОДОЛЖИЛ ТРАДИЦИЈАТА ШТО ЈА ЗАПОЧНАЛ HЕГОВИОТ  пра - ДЕДО,  Македонскиот владетел - василеоc - BАС ИЛЕ ОС АЛЕКСАНДАР ПРВИ и го вовел празникот Олимпија, кој бил верски празник со атлетски натпревари во чест на победата врз Персијците , на ИЛЕ - Богот на Сонцето  и музите  во храмот на ИЛЕ - Богот на Сонцето. Најголемите атлетичари и ументници биле собрани на едно место за овој настан на северната страна од светата планина Олимп. Tака  со учествототo  на повеќе народи тој спортски настан  имал меѓународен карактер. 

По несреќната смрт на  Архелај, настанува период на анархија, инвазија од страна на Илирите, Пеоните, Олинтите и други. Овој период во Македонија траел околу 40 години, а се смениле девет владетели следела воена помош од Спарта (362 и 379 година п.н.е.). Македонија станала неспособна да води независна меѓународна политика и се нашла меѓу двајца ривали  меѓу Атина и Теба.

 

 

 

                Архелај бил убиен во 399 п.н.е во лов од страна на еден од неговите пажови. Можно е ова дело да било дел од заговор, иако ништо никогаш не се докажало. Дотогаш тој успеал да ја претвори Македонија во голема воена и економска сила. Тукидид дури и има речено дека Архелај направил повеќе за Македонија отколку сите негови предходници заедно.

 

 

                                             

        ΒΑΣΙΛΕΩΣ   KPATEPOY  - древно македонско ( коинe ) писмо  

                                                                                               КРАТЕР

Кратер бил владетел на Македонија во 399 п.н.е

                                                                  

                                                                  

 

         ΒΑΣΙΛΕΩΣ   OPEΣTOY   I    AEPOПOY ВТОРI -  древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                                                             

                                                                                       ОРЕСТ и АЕРОП ВТОРИ

 

                    Орест бил владетел на Македонија кој живеел од 399 до 396 п.н.е..

Орест бил син на василеос  Архелај од Клеопатра, која веројатно била вдовица на василеос Пердика ВТОРИ. Кога Архелај го загубил престолот заради заговор против него, Орест сеуште бил дете и бил прогласен за василеос само формално, а фактички владеел неговиот старател Аероп. Тој наскоро го убил и самиот Орест и го зазел престолот на Македонија (Диодор, 14.37). 

         

                      Аероп ВТОРИ бил владетел на Македонија 399 п.н.е.–393 п.н.е., старател на Орест, синот на Архелај ПРВИ. Аероп владеел речиси шест години, започнувајќи од 399 п.н.е.
    

 

 

 

                   Во првите четири години владеел заедно со Орест, а во останатите сам. Бил наследен од неговиот син Павзаниј. ( Диодор. XIV. 37, 84; Дексип по Синкел. стр. 263, а.; сост. Полиен II. 1. с 17. ) 

              

 

                   ΒΑΣΙΛΕΩΣ   APXEΛOY   ВTOPI - древно македонско ( коинe ) писмо   

                                                                      АРXЕЛАЈ  ВTOPИ

        Архелај BТОРИ  бил вториот наследник на неговиот татко Архелај ПРВИ и владеел седум години. Тој бил брат на Орест. Според Хроникон, Архелај владеел четири години. 

 

 

  ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AMYNTOY   ВTOPI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                          АМИНТА ВTOPИ 

 

 

  ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ПAYZANOY     - древно македонско ( коинe ) писмо

                                                                                          Павзаниј 

 

Павзаниј бил владетел на Македонија кој во 393 п.н.е.

    Павзаниј бил син на василев Аероп BТОРИ. По таткова линија припаѓал на династијата Линкестиди, кои делувале во северозападна Македонија. Владеел една година, и според Диодор бил убиен од Аминта ВТОРИ, внук на Александар ПРВИ, кој го зазел престолот ( Диодор, 14.89 ).

Во хронологијата на владетели Павзаниј понекогаш стои по Аминта ВТОРИ според распоредот на династиските таблици на Хрониката на Есевиј, кој ја составувал во 4 век според претходните записи на античките историчари и делумно според Диодор. Историјата за него е оскудна и конфузна. Во ова време македонските владетели се менувале често во меѓусебна борба за престолот, а и името Аминта истовремено го носеле неколку членови на династијата Аргеади. 

 

 

  

 

    ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AMYNTOY   TPETI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                          АМИНТА TPETИ  

 

 

    ΒΑΣΙΛΕΩΣ   APГOY   ВTOPI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                                                  АРГOЈ ВTOPИ 

       Аргој ВТОРИ бил претендер за македонскиот престол, кој со помош на илирците, го протерале Аминта ТРЕТИ и го чувал престолот две години. Потоа, Аминта со помош на тесалиците, успеал во истерување на Аргој ВТОРИ и возвратил дел од својата моќ. Најверојатно, во 359 п.н.е. истиот тој Аргој ВТОРИ се обидел повторно во освојување на тронот. Тој успеал да ги убеди атињаните да го подржат, но Филип ВТОРИ, кој тукушто станал владетел на Македонија, го спречил во тоа. Подоцна Аргoј со помош  безуспешно се обидел преку сила да го завземе тронот. Неговата смрт не е позната.

          

 

  ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AMYNTOY   TPETI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                          АМИНТА TPETИ  

 Аминта ТРЕТИ (или ВТОРИ ), син на Архидеј и дедо на Александар Македонски, бил владетел на Македонија од 393 ( или 389 ) до 369 п.н.е.

Аминта дошол на престолот по десет години проблеми со наследството по смртта на Архелај BТОРИ, покровителот на уметноста, книжевноста и спортските Олимписки Игри.

Во овој период западната граница на Македонија е на удар на илирските племиња кои, под водство на Бардилис, навлегуваат и ги ограбуваат горномакедонските области. Македонските владетели имаат постојани врски со тесалските аристократи и воено им помагаат со намера да ја прошират својата територија.

Но тој имал многу непријатели во самата Македонија; во 383 год. бил истеран од страна на илирците, но следната година си го повратил престолот  со помош на Тесалија.

Склучил договор со Спарта, кои му помагале да го намали Олинт ( 379 год. ). Исто така влегол во лига со Јасо од Фераe, и  одржувал пријателство со Атина.

Така, во еден период, Аминта успева голем дел од северна Тесалија да постави под свој протекторат, а кога тиранинот Јасон од Фераe ја освојува Тесалија, Аминта со него склучува политички договор. Во ова време Аминта склучува воен и економски сојуз со Халкидичкиот сојуз на педесет години, но договорот набрзо е раскинат затоа што Халкидичкиот сојуз не само што не и` помага на Македонија кога е нападната од Илирите, туку и ја напаѓа, па дури и навлегува во Пела.

Аминта бара помош од спартанските хоплити, кои го напаѓаат Олинт ( 382 г. п.н.е. ), зашто овој најмоќен халкидички град влегува во сојуз со Теба и со Атина и претставува опасност не само за Македонија, туку и за Спарта. Спартанците, заедно со коњаниците на Аминта и на Дерда од Елимеја војуваат се` до 379 г. п.н.е., кога Олинт се предава; според мислењето на Исократ, спартанците не водат сметка за '' панхеленските '' интереси, туку војуваат и гинат,.. загинува спартанскиот авaxтoс и неговиот брат во полза на македонскиот владетели.

Со обновување на Атинскиот поморски сојуз, Македонија станува главен снабдувач на дрвен материјал за бродоградба, што е причина Атина и Македонија повторно да влезат во сојуз, пред се` да склучат трговски договор.

Македонскиот владетел зема учество на општиот собир свикан во Спарта ( 371 г. п.н.е . ) каде што го признава правото на Атина да владее со Амфипол.



Од неговата жена, Евридика ВТОРА , имал три сина, од кои најмладиот е познатиот Филип BТОРИ  Македонски.
 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

   

   

 

 

 

   

   

 

 

        ΒΑΣΙΛΕΩΣ     ΑΛΕΑΝΔΡY   ВTOPI     - древно македонско ( коинe ) писмо      

                                                                                  АЛЕКСАНДАР ВTOPИ

 

 

 

   Александар ВТОРИ  бил владетел на  Македонија од 370 до 368 п.н.е, по смртта на неговиот татко Аминта BТОРИ - ТРЕТИ. Тој бил најстар од неговите три сина. Иако веќе бил доволно возрасен, Александар бил многу млад кога дошол на власт. Ова било многу проблематично за него бидејќи неговите непријатели продолжиле да војуваат со Македонија. Александар едновремено бил соочен со илирска инвазија од северозапад и напад од истокот од страна на претендентот Павзаниј. Павзаниј набргу зазел неколку града и се заканил на неговата  мајка, која била во палатата во Пела со нејзините млади синови. 

        Александар ги победил непријателите со помошта на атинскиот генерал Ификрат, кој пловел по македонскиот брег за да го освои Амфиполис. На барање на Алевдај, Александар интервенирал во граѓанската војна во Тесалија. Потоа успешно зазел контрола врз Лариса и неколку други градови но, изневерувајќи го ветувањето кое го дал, ставил гарнизони. Ова ја испровоцирало Теба - градот државата која била водечката бојна сила во тоа време. 

        Тебанскиот генерал Пелопид ги истерал македонците од Тесалија. Потоа го неутрализирал Александар со тоа што ги заштитувал амбициите на Александровиот зет Птоломеј од Алорос, и го натерал Александар да го напушти неговиот сојуз со Атина и да се сојузи со Теба. Како дел од овој нов сојуз, Александар морал да ги предаде заложниците, вклучувајќи го и неговиот помал брат Филип. За време на еден фестивал врз Александар бил извршен атентат по наредба на Птоломеј. Иако братот на Александар Пердика ТРЕТИ станал владетел , тој бил под старосната граница, и Птоломеј бил поставен за регент.
                                 

 

 

  ΒΑΣΙΛΕΩΣ     ПTOΛOMEOY     ПPBI    - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                 Птоломеј  ПPBИ 

Проломеј ПРВИ или Птоломеј од Алор бил регент на Македонија од 368 до 365 п.н.е. Извршил атентат врз неговиот претходник Александар ВТОРИ за да ја заземе власта. Владеел како регент за младиот Пердика ТРЕТИ се додека Пердика не го убил во 365 п.н.е.

 

 

   ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ПЕPΔIKOY TPETI  - древно македонско ( коинe ) писмо 
                    

                                                                                                           ПЕРДИКА     ТРETИ 

     Пердика бил владетел на Македонија од 365 до 356 п.н.е, наследувајќи го својот брат Александар ВТОРИ.

     Пердика бил син на Аминта ТРЕТИ и Евридика ВТОРА, и бил под старосната граница кога Александар ВТОРИ бил убиен од страна на Птоломеј од Алорос, кој потоа владеел како регент. Пердика го убил и со тоа го презел престолот.

Птолемај од Алор, како старател на Пердика и на Филип, владее се` до 365 г. п.н.е., кога на власт доаѓа Пердика ТРЕТИ, кој го враќа Филип од заложништво. Новиот владетел воспоставува добри односи со Теба, за што е прогласен за проксен и евергет ( пријател и добродетел ). Пердика има добри односи и со Атина, а учествувал и во воени дејства на страната на Атина за повторно освојување на Амфипол, Потидаја и други градови на Халкидик.

По промената на политичките прилики, Пердика ТРЕТИ се свртува против Атина и во 359 г. п.н.е. го освојува Амфипол.

Во исто време Илирите, предводени од стариот војсководител Бардилиј, напаѓаат на Орестида и Пердика загинува во битка со четири илјади македонски војници ( 359 г. п.н.е. ). Во овие кризни моменти за македонската држава, Македонското собрание за нов македонски владетел го прогласува Филип ВТОРИ, најмалиот син на Аминта ТРЕТИ.

 

 

 

     ΒΑΣΙΛΕΩΣ   AMYNTOY   CЕТВРТI  - древно македонско ( коинe ) писмо 

                                                                                          АМИНТА  ЧЕТВРТИ

 

    Аминта ЧЕТВРТИ бил владетел по титула на Македонија во 359 п.н.е и член на династијата Аргеади.

Аминта бил син на василев Пердика ТРЕТИ. По смртта на татко му во 359 п.н.е станал ВЛАДЕТЕЛ кога бил бебе. Филип ВТОРИ , братот на Пердика, станал негов тутор и регент. Истата година Филип ВТОРИ се прогласил за владетел на Македонија и го отуѓил неговиот помлад внук. Аминта не се сметал за доволно опасен за да представува закана за Филип, кој дури му ја дал и неговата ќерка Кинана за да се ожени. 

Со доаѓањето на Александар ТРЕТИ Македонски на власт во 336 п.н.е работите се промениле - Аминта веднаш бил погубен.

 

 

      BACИЛEOC     ФИЛИПОЈ  МАКЕДОНОН

Alexandroy Makedonon


Кога мојот татко ве најде, бевте скитници и сиромашни, се облекувавте во животински кожи и пасевте неколку овци на планинските падини.

Тој ве најде кога со малку успех се браневте од Илирите, Трибалите и Тракијците.
Наместо со вашите животински кожи, тој ве облече во наметки. Од планините, ве донесе долу во низините. Но најмногу од се, ви даде храброст, храброста да се борите со варварите, кои беа насекаде.

Повеќе не брзавте да се засолнувате во зафрлените места и во пукнатините во карпите на вашето неосвоиво планинско упориште. Цврсто стоевте на земја и се боревте за она коешто праведно ви припаѓаше.

Македонија за тебе жали син нa Mакедон.
Еј, Филипoj, OJ, OJ, Ej, Mакедонон, OH, OH, Bасилeоc Mакедон,
OH, OH.

Filippoy Makedonon

                          ru    

  МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ СО ШЕСHАЕСЕТ ЗРАЦИ ЗА ПРВ ПАТ ВО ВРЕМЕТО HA ФИЛИП МАКЕДОНСКИ, KOJ ГИ ОБЕДИНУВА MAKEДОНСКИТЕ ПЛЕМИЊА ВО ЕДНА ДРЖАВА, TOJ за ТОА од МАКЕДОНЦИТЕ БИЛ HАЗНАЧЕН И ЈА ДОБИЛ ТИТУЛАТА:

>>>> МАКЕДОНОН - МАКЕДОНСКИ <<<<

, најсветлото за еден македонски владетел.

Filippoy Makedonon

МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ НA ФИЛИП МАКЕДОНСКИ - ОД древниот македонски град Еге

       МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ НA BACИЛEOC ФИЛИП МАКЕДОНСКИ - ОД древниот македонски град EГE

Македонски племиња според Bасилeоc Филип Македонски кој ги обеднил, биле:

Адриани,

Пердикеанци,

Линкестијци,

Пеонци,

Одрисеанци,

Моесианци,

Орестијанци,

Алмопијанци,

Елиметејанци,

Халкидијци,

Пелагонци,

Илири, 

Мoлoсијанци,

Тракијаци,

Дардани и

Трибалци.

  ПРЕД ОВА ОБЕДИНУВАЊЕ МАКЕДОНСКОТО СОНЦЕ БИЛО СО 8 ЗРАЦИ.

Filippoy Makedonon

    

                                ΒΑΣΙΛΕΩΣ   ФIΛIППY  BTOРI- MAKEΔNΩN  - древно македонско (коинe) писмо 

 

Славен Bасилeоc Mакедонски
секој тебе те знае,.. Липи.

Еј Филипи Липи Mакедонски, Bасилeоc Mакедон.

 

Роди ни мајко Македонијо
уште еден Bасилeон Mакедонон, OH, OH,.. Липи.

Еј Филипи Липи Mакедонски, Bасилeон Mакедон
.

Bо битки неброени,
македонско име прослави
.

Син ти Алекcандрoj Mакедонон славeн Bасилeон Mакедон,
по Mилост Божја до Индија, cите ги згази,
вечност ни дари.

 

Роди ни мајко Македонијо
уште еден Bасилeоc Mакедон, OH, OH.. Липи.

Еј Филипи Липи Mакедонски, Bасилeоc Mакедон
.

Македонија за тебе жали син нa Mакедон.
Еј, Филипoj, OJ, OJ, Ej, Mакедонон, OH, OH, Bасилeоc Mакедон.

 

Роди ни мајко Македонијо,
уште еден Bасилeоc Mакедон, OH, OH,.. Липи.

Еј Филипи Липи Mакедонски, Bасилeоc Mакедон, OH, OH
.

 

Македонско име вечно нема да загине.
Глава даваме, Македонија и македонско име не даваме.

Македонија за тебе жали син нa Mакедон.
Еј, Филипoj, OJ, OJ, Ej, Mакедонон, OH, OH, Bасилeоc Mакедон.

 

Filippoy Makedonon

  Bасилeоc ФИЛИПOJ  МАКЕДОНОН  

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ ФИЛИП МАКЕДОНСКИ 

 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

''- Кога мојот татко ве најде, бевте скитници и сиромашни, се облекувавте во животински кожи и пасевте неколку овци на планинските падини.

Тој ве најде кога со малку успех се браневте од Илирите, Трибалите и Тракијците.
Наместо со вашите животински кожи, тој ве облече во наметки. Од планините, ве донесе долу во низините. Но најмногу од се, ви даде храброст, храброста да се борите со варварите, кои беа насекаде.

Повеќе не брзавте да се засолнувате во зафрлените места и во пукнатините во карпите на вашето неосвоиво планинско упориште. Цврсто стоевте на земја и се боревте за она коешто праведно ви припаѓаше.

Тој ве направи колонизатори и воведе закони и обичаи кои не само што се грижеа за вашата безбедност, туку ја донесоа и зората на новото време на културата и живеењето.
Од робови и од осиромашени поданици, тој ве направи владетели не само на вашата земја, туку и над варварите кои претходно ви се закануваа со опустошување на вашите имоти и со зграпчување на вашите придобивки.


Тој ве направи владетели на Тесалијците, од кои секогаш имавте длабок и смртен страв. Со победата над Фокијците, тој го обезбеди нашиот пристап кон Пелопонез преку патишта кои беа широки и проодни, а не тесни и непристапни.

Тој ги понижи Атињаните и Тебанците до толку голема мера а во тој поход, јас лично му помогнав кај Херонеја така што наместо овие нации постојано да ја напаѓаат Македонија и да им плаќате данок на првите и да живеете како вазали на вторите, тие сега се потпираат на нашата помош и интервенција за да ја обезбедат нивната сигурност.

Тој навлезе на Пелопонез и откако обезбеди контрола врз нивните работи, беше избран за главен заповедник на цел Пелопонез во експедицијата против Персијците, слава којашто не ја присвои само за него, туку и ја дари на целата македонска нација.''....


 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ  мечот на ФИЛИП МАКЕДОНСКИ  ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

 

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ ФИЛИП МАКЕДОНСКИ Филип Македонски

ФИЛИП МАКЕДОНСКИ ФИЛИП МАКЕДОНСКИ рељеф од Хераклеја - Македонија

 

 

церемониалниот штит на Филип Македонски

 

        Филип BТОРИ Македонски (382-336 п.н.е.) е василеoc ( владетел )  на  Македонија ( владеел 359-336 п.н.е. ). Роден во Пела во 382 год. п.н.е., тој бил најмладиот син на василеoc Аминта ТРЕТИ  и василевна Евридика. Во младоста ( околу 368-365 п.н.е. ) бил заложник во Теба, водечки град држава  во тоа време. За време на својот престој  таму како заложник се здобил со воено и дипломатско искуство од страна на Епамонид, тебански генерал. Тука се спријателува со командантот на Тебанската Света Чета и ги учи на терен нејзините воени тактики. 

Тебанската Света Чета 

          Броела 150 хомосексуални машки двојки, така сметајќи во битка едниот на друг ќе држел повеќе на својот партнер и ќе се борел по храбро. Била добро опремена, секој војник бил опремен со:  оклоп, шлем, штит, меч и копјe, била тактички најдобро извежбана воена сила во тоа време.

 

     Кратко за градот држава Теба

   Основач на Теба е феникискиецот  Кадмус кoj  со голема војска  дошол во Беотија претходно пелазгиска ( населена со белци ) провинција,  во потрага на неговата сестра Европа.   

   Остатоците од палатата  на Кадмус  во Теба датираат од околу 1200 - 1400 г. п.н.е.  

    ФЕНИКИЈЦИТЕ НА  Јонците од Мало Азија  И ГО ПРЕНЕСУВААТ МАКЕДОНСКОТО ПИСМО  КОИ ПРЕТХОДНО ФЕНИКИЈЦИТЕ ГО ПРЕЗЕМЕААТ ОД ВЕНЕТИТЕ ОД ИЛИОН ( ТРОЈА ).  МА Јонците од Мало Азија ДОДАЛЕ 5 ДОДАВКИ - СИМБОЛИ ЗА НИВНИТЕ ПОТРЕБИ...

СТАРОТО Јонско  ПИСМО НЕ Е ПОСТАРО ОД 800 ГОДИНИ од П.Н.Е.

ЗНАЧИ ТЕБАНЦИТЕ по потекло  БИЛЕ  ФЕНИКИЈЦИ. 

   Градот држава Теба бил потполно уништен од Александар Македонски,  неговите територии поделени од околните градови држави cojузници на Македонија, a  населението продадено како робови.  

    При смртта во тестаментот Александар Македонски нареди Tеба да се обнови, коj дал и пари за таа намена .

    Касандар го обновува градот ма потоа без никакво важно политчко влијание.

 

 

        Смртта на неговите постари браќа Александар ВТОРИ и Пердика ТРЕТИ му овозможиле да седне на македонскиот престол  во 359 п.н.е.. Оригинално назначен за регент на неговиот малолетен внук Аминта ЧЕТВРТИ, тој ќе успее целосно да ја превземе власта.

     Филип Македонски 366  ВО НАЈ ТЕШКИОТ МОМЕНТ ЗА МАКЕДОНИЈА ДОАЃА НА ВЛАСТ.

На 23 годишна возраст Филип бил назначен за воспитувач ( регент ) на неговиот малолетен внук Аминта ЧЕТВРТИ, ма подоцна за владетел од македонскиот собор на народот, покрај тоа што имало и други наследници за оваа функција како што биле некои македонски офицери, полубраќа од страна на мајка му Евридика: Архелај, Аридеј и Менелај. Првиот бил убиен од страна на Филип а другите два избегале во прогонство во Олинт.

Во тој момент Македонија била напаѓана од сите страни, а делови окупирани од илирите, траките додека атинњаните истовариле своја војска во поморскиот дел под водство на еден друг наследник на македонскиот престол со име Аргеи, кој на атињаните им го ветил Амфипол.

Иако малад Филип Македонски се покажал како добар дипломат. Го поткупил тракискиот владетел со подароци, така се свртел против Аргеи како моментално нај опасен. Атинскиот генерал Мантиа кој дошол во пристаништето на Метон со 3000 коплити, нo останал во место, додека Аргеи марширал подржан со платеници до Еге ( древната македонска престолнина ) ма во градот не добил подршка од народот па морал да се повлече кон Метон. По пат Филип му поставил стапица и целосно го поразил 359 година. Филип сепак за мир го повлекол моментално македонскиот гарнизон од Амфипол и извршил воени реформи во Македонија, со цел да ја зацврсти својата власт.

 

Македонија пред Филип BТОРИ Македонски

Реформи  

Наскоро по доаѓањето на власт Филип, извршил реформи во државата и вовел постојана платена војска со прочуената македонска фаланга, како основна воена единица, а вовел и коњаница, направи за опсада на градови, направи за фрлање на камења и стрели. Неговите воени способности придонесле Македонија да стане регионална сила.  

      Војската на  Македонија  во времето на Филип  Македонски  се смета за една од највеличенствените воени сили на античкиот свет. Нивната беспрекорност најпрвин ја покажале под водсво на Филип Македонски.

Bоните иновации нa оружјата и тактиките oсмислени од Филип Македонски биле главните фактори за величината и успесите на македонската војска. Војувањето Филип Македонски  го претворил во начин на живот за многу македонци, кои дотогаш ја гледале војската како хонорарна работа која се работи вон земјоделската сезона. Со тоа што војската ја направил да биде вистинска работа со полно работно време. Филип можел редовно да ги вежба војниците, градејќи единство и кохезија. Ова ја создало најдобрата воена машинерија дотогаш видена, благодарение на времето и трудот посветен на маневри и воени иновации.


      Во тактичките иновации спаѓаат употребата на фалангата, како и координирани напади и тактики помеѓу фалангата (пешадија), коњицата, стрелците и опсадната машинерија.

Едно од нивните оружја била СОРИОСА, која давала многу офанзивни и дефанзивни предности на македонската војска.

Македонската  Фаланга  

 

шлем од ковано железо од македонската фаланга од времето на Филип Македонски, пронајден 1998 на местото Исаp Мрвинци

шлем од ковано железо од македонската фаланга

шлем од ковано железо од македонската фаланга

шлем од ковано железо од македонската фаланга

шлем од ковано железо од македонската фаланга со фрагменти од сребро ( на Македонската коњица ) денес се наоѓа во музејот на Сан Петровград

заштитен оклоп од македонската фаланга со лик на Медузата - денес се наоѓа во музејот на Сан Петровград

оружје од македонската фаланга

 

Според Диодор (16.3.1-2), во 359 е. В ..


"... Флип ја подобри организацијата на своите сили со опремување на неговите луѓе со потребните оружја за војна, одржа маневри на мажи cо оружје вo координирани вежби.
Тој осмисли Компактен Ред и опремување на фалангата, имитирајки ги збиените формации со штитови на воини од Илион и беше прв што ја организира македонската фаланга."

Диодор 15. 44. 1 - 3 - Ификрат од Атина, посинетиот син на македонскиот владетел Аминта ТРЕТИ, таткото на Филип Mакедонски

" Откако се стекна со долго искуство во воените операции во времето на Персиската војна, тој смисли многу подобрувања на инструментите на војната, посветувајќи се особено во областа на оружјето.

Прво, полисите користат штитови големи и затоа е тешко да се ракува со нив, Тој ги отфрли, со други помали и кружни, со умерена големина, а со тоа постигнува две цели: да се даде на телото соодветна покриеност и му овозможи на корисникот на штитот со својата леснотија да биде потполно слободен во своите движења.

Предxодно се нарекуваа "коплити " за сметка на нивниот тежок штит, оттогаш своето име беше преименувано во " пелтаcти ", по пелтата што ја носеа.

Тој направи промена во спротивна насока.. всушност ја зголеми должината на копјата и двојно ја зголеми должината на мечевите кој при употреба на овие пробни оружја ја потврди практичноста и успехот на овие експериментални орудиа и заработи голем углед и воопшто инвентивни гениј.

Тој исто така, создаде војнички чизми кои продолжуваат и денес да се нарекуваат ''ификратеи''. Тој, исто така воведе други корисни подобрувања во уметноста на војната, но би било досадно да пишувам. "

 

Македонската фаланга била пешадиска формација oсмислена од Филип ВТОРИ  Македонски

 

шлем од македонската фаланга

 

ификратеи

         Филип ВТОРИ поминал голем дел од младоста како заложник во Теба, каде учел кај познатиот генерал Епаминонд чии реформи биле основа за Филиповите реформи на фалангата. Членовите на фалангата биле професионални војници и биле едни од првите трупи во историјата кои биле орагинизарно вежбани, давајќи им ја споспбноста да изведуваат комплицирани маневри многу подобри од оние на непријателите. 

Тие се бореле во густи квадратни формации од 256 војника со порсечна длабочина од осум војника. Водачот стоел на чело на секој ред од 16 војника, а помошникот-водач во средината на редот, така што задните редови можеле да се разместуваат по страните во случај да треба повеќе фронтални војници.

македонската фалангa

 

   Војниците во фалангата носеле по една '' СОР и ОСА ''- копје со два врва кое било долго преку 6 метри, со едниот крај - ОСА - да боде со другиот крај ( по потреба ) СОР - да сече и кастри. Сориосата се носела во два дела кои се спојувале пред битка и морале да бидат ракувани со две раце. Одблизу ваквите големи оружја биле бескорисни, но од раздалеченост, војникот можел лесно да ги чува непријателите таму кај што се, без да можат да се доближат. Оружјата на војниците од првите пет редови прилично се истакнувале од самата формација, така што во секое време имало повеќе копја одколку цели за напад.

Второто нивно оружје бил меч двапати по долг од другите воени единици, заштитен кожен (од лино) оклоп делумно заштитен со бронза, шлем од ковано железо, бронзени подколеници, специјални заштитни сандали - ификратеи и штит кој бил прицврстен преку рамо со јаже за да војникот биде по слободен во ракувањето со долгото копје.

  модификација на железниот дел на едниот крај на копјето CОР и ОСА - делот ''СОР ''

Копјата на македонската фаланга биле правени од дрвото '' јасен '' .

Младите стебла од јасен, откако и била одредена должината, за да добијат цврстина и да добијат поправа форма, биле потпечувани на тивок оган, а потоа кората и била отстранувана и биле премачкувани со заштитен материјал.

Cклопено целосно, со двата дела, плочестиот дел од ковано железо ''сор'', бронзениот дел ''оса'' и централниот железен дел за склопување, копјето тежело околу 5 килограми, а долго 7 метра.

 

 крај на копјето CОР и ОСА - делот ''СОР ''

железниот дел крај на копјето CОР и ОСА - делот ''СОР ''

врв од бронза дел на едниот крај на копјето - ''ОСА''   

 

 

Филип ВТОРИ не ја користел фалангата како главно оружје за напад, туку како алатка за држење на непријателите во едно место додека тешката коњица им ги разбивала редовите.

Македонската коњица се борела во клинеста формација и била сместена најдесно, по пробивањето низ непријателските редови, коњаниците ги придружувале штитоносците, елитни пешадијци кои служеле како телохранители на владетелот, а по нив доаѓала фалангата. На левото крило секогаш се наоѓала сојузничка коњаница од Тесалија, која се борела во ромбоидна формација и служеле главно за одбрана.

 

македонската фаланга - cмoтpa

македонската фаланга - пoзициja

македонската фаланга - нaпaд

македонската фаланга - гaзaт ce пpeд ceбe



    Другите единици: Хоплити или КОПЛИТИ - КОП ЛИТИ - копје што литаат, престрелниците, разните гаѓачи, резервите од сојузнички коплити, стрелците и артилеријата  исто така билa употребуванa во битка.

Фалангата имала прилично мал багаж, со само по еден слуга на неколку војници. Ова дало на фалангата голема брзина на марширање која никој неможел да ја надмине во некои случаи противниците се предавале заради неспремност бидеќи неможеле да предвидат дека неговата војска ќе пристигне толку рано.

Фалангата исто така била извежбана за изведување на кратки јуришни напади.

врв од бронза, Буквите МАК, кратенка од Македонон, дел на копјетo најверојатно од еден пелтаст

   гаѓачи

 

 

артилерија

   

Македонската коњица  - ЧЕТАХЕРОИ  

 [1]  "[ Нашите непријатели со векови живееле безгрижeн и луксузен живот, ние од Македонија cо генерации  cме биле обучени во тешкотo битие  на опасност и војна. Сè на сè, ние сме слободни луѓе, a тие се робови ]." Македонската коњица  - ЧЕТА ХЕРОИ  

      Тешката коњица се состоела од коњички придружници кои биле благородници и тесалиска коњица. Коњичките придружници - пријателите ги сочинувале осум ескадрони со по 200 коњаника, освен ВЛАДЕТЕЛСКИОТ ексадрон кој имал 300  - ЧЕТАХЕРОИ. Биле опремени со копја - клистони со должина од 3.6 - 4.2 м и тежок оклоп. Коњите исто така биле делумно оклопени. Јавачите не носеле штитови. 
Орагизацијата на тесалската коњица (која подоцна е во склоп на македонската фаланга) била слична на онаа кај пријателите, со тоа што тие имале пократки копја и се бореле во послободни формации.

 

Македонската коњица  - ЧЕТА ХЕРОИ



Од лесната коњица, единиците т.н. „трчачи“ ги заштитувале крилата на војската за време на битка и оделе во извиднички мисии. Имало и уште неколку стотини сојузнички коњаници кои исто така учествувале, но биле послаби од останатите.

тесалската коњица - монети

     Сребрените Kопја 

На сон на Филип Македонски му дошл светец велејќи дека АКО СЕ БОРИ СО ОСТРИЦА ОД СРЕБРО ЌЕ ОСВОИ СЕ.
Така ги формира ''Cребрените Kопја'' кои биле најелитната војска во македонската фаланга и лични телохранители на Филип ВТОРИ Македонски.


 Cребрените Kопја

Cребрените Kопја

 

ВОЕНИ ПОХОДИ

На почетокот Филип за мир со илирите се има женето со Адата, ќерката на Бардили, ма сега засилен со новоформираната Македонска Фаланга во 358 п.н.е. го скршил отпорот на Илирите кои ја окупирале северна Македонија во времето на неговиот брат Пердика ТРЕТИ и на локалните племиња. Cо тоа ја проширил својата власт до Охридското Езеро. На бојното поле оставил 7000 илирски војници 3/4 од нивните сили заедно со нивниот владетел Бардили. На север го удрил темел каменот на новиот град Хераклеа, ги ставил под контрола Пеонците приклучувајќи ги кон Македонија.

Атињаните не успеале да завладеат со градот Амфипол бидејќи народот таму не ја прифаќале нивната власт. Бидејки во Атина избувнала социјална војна атињаните се договориле со Филип доколку им го предаде градот Амфипол тие ќе му го дале назад градот Пидна освоен од атињаните 363. Филип лесно го зазел градот Амфипол, ма одбил да го предаде на атињаните, а со сила го зазел градот Пидна. Заради овој чин Атињаните обиавиле војна на Македонија. Филип се сојузуил со Халкидик и Олинт и за да им се додвори им го предал градот Потидеа кој го освоил 356.  

Во 357 п.н.е. се жени со Молосиската принцеза Олимпија. 

 

 

      Во 355 п.н.е. Филип ВТОРИ Македонски го освојува Кренид, еден богат центар со руда и го преименува градот во Филипи. Годишно од тие места заработувал и до 1000 златни таленти.

Атињаните пробале повторно да ги свртат старите непријатели на Македонија: илиpтите и траките кои последните по смртта на Котиа биле поделени на 3 делови, водени од страна на: Амадоко, Берисаде и Керсоплепте. Тие биле поразени од страна на Филип така да Македонија ја проширил до реката Места, додека генералот Парменио ги поразил илирите заедно со нивниот новоизбран владетел Грабо.

356 година на Филип му се раѓа синот Александар проследен со добри вести од сите страни на Македонија,.. за победа врз траките и илирите и победата на неговиот коњ на македонските олимписки игри од македонската страна на планината Олимп,.... олимписки спортски игри организирани и финасирани од македонските владетели.

     

Во 354 п.н.е. ја опседнува атинската колонија Метон, ПРИ ОПСАДАТА на грдот ќе го изгуби десното око. Атињаните пратиле 2 флоти на помош на градот. Првата во зимата 354 ма била недоволна и втората 353 кога градот веќе паднал во рацете на македонците. Во таа прилика користи да ѓи нападне Абдера и Маронеја, на тракискиот брег.

353 Атињаните одиграле победа врз Филип кај Керонесот Тракиски ( Дарданелите ) а влaдeтeлот на траките им ги предал на атињаните сите градови освен Kардиа, за да си обезбедат сигурен премин кон Црното море.

Меѓувреме избувнала Светата Војна

353 година Филип навлегол во Тесалиаја каде бил пречекан од 7000 фоќијци и платеници предводени од Фаило брат на Ономерко владетел нa Фоќијa. Фаило бил истеран од Тесалија ма неговиот брат му дошол на помош, принудувајќи го Филип двапати да се повлече од бојното поле. Ономерко успеал во тоа што го оневозможил дејствувањето на македонската фаланга. Филип претпазливо се повлекувал cтpaтeгиcки, ма сепак се враќал поорганизиран со поголем број на војска.

Филип заради тоа бил критикуван дека се плаши од фокијците, ма на крај имал право.

Филип коментира дека тој:

" Hе, нeбега, но, како овен, се повлекува наназад за да повторно нападне посилно ".

Одлика само за еден исклучително надарен вјсководец.

352 година Филип со 20.000 пешадија и 3.000 коњаника, ма сега потпомогнат со Тесалците, Ономерко со ист број на пешадија ма со 2000 коњаника. Битката се одиграла на местото ''Полињата на Крстопатот''. во битката Филип убил 6000 непријателски војници а заробил 3000 кои биле удавени во море во чест на богoт Илe, а Ономерко бил убиен од страна на неговите платеници и бил предаден на Филип кој го рспнал на крст.

352 п.н.е. година Филип се прогласил за водач до крај на животот на Тесалија и ја припојува кон Македонија.

Третата Света Војна

Античките извори за Третата Света Војна се ретки и генерално, во недостаток на информации.... Главниот извор за овој период е Библиотекатa '' Xисторика Диодор Сикулус '' која е напишана во 1 век пo новата ера, што е тоа многу голем секундарен извор. Диодор често е изложен на потсмев од страна на современите историчари за неговиот стил и неточности, но тој зачувува многу детали од античкиот период што нe можат да се најдат никаде на друго место. Диодор работел пред се ги копирал делата на други историчари, изоставајќи многу детали што не одговараат на својата цел, која треба да илустрира поуки од историјата; неговиот профил на Третата Света Војна содржи многу празнини.

Според Диодор, повеќе детали за Света Војна може да се најде во своите говори на атинските државници, првенствено Демостен и Аесчинес, овие говори никогаш не биле со намера да бидеат историски материјал, тие мора да бидат третирани со претпазливост.; Демостен и Аесчинес се опишани како:

"неколку лажговци, од кои ниту нa еден не може да му се верува да се каже вистината во секое прашање, во кое таа далечина во неговиот интерес да се лаже."

Сепак, нивните илузии на современи или минати настани укажува на некои од празнини во предвид Диодор, ни помага со уредување на хронологијата. Сметките на Диодор, Демостен и Аесчинес може да бидaт збогатени и со фрагменти од друг историчар ( како на пример со Теопомпус ) и со современите епиграфски извори.

Современите историчари "за војната жестоко дебатирале, и не постои јасен консензус. Општо прифатено е дека војната траеше 10 години, а заврши во летото 346 година п.н.е.. за почеток на војната бил поводот на насилна окуација на Делфи од страна на Филомелос од Фоќија. По поразот Филомелос на Неон, Тебанците мислеле дека е безбедно да се испрати Паменес во Азија со 5000 хоплити. А комбинацијата на докази укажуваат дека Паменес се судри со Филип во Маронеиjа во Тракија, во 355 п.н.е., . Диодор вели дека битката се одржа кога Филип го стави под опсада Метон 354 год. Сепак, хронологијата на Диодор за Светата Војна е многу збунета - тој датира од почетокот и крајот на војната една година е премногу доцна, различно вели дека војната траеше 9, 10 или 11 години, а се вклучени опсадите на Метон два пати под различни датуми - пoради тоа неговиоте датуми не можат да се земат за сериозни.

Водејќи сметка за датумите, повеќето историчари се согласуваат по истиот редослед на настани за овој дел од Светата војна. Главното прашање е тоа кога таа секвенца започна. Така, датира 355 п.н.е., Метон до 355 - 354 п.н.е., прво Тесалиска кампања на Филип дo 354 п.н.е., и неговиотa вторa до 353 п.н.е. Спротивно на тоа историчарите Kавквел, Сеалеy, Хамонд и други, сите овие датуми ce поместени за една година, почнувајќи во 354 год.

Третата Света Војна ( често само се нарекува Света Војна ) избувна во 356 п.н.е., и ќе го претстави Филип со неговата прaва вистинска намера: '' да го прошири своето влијание во работите од централен и јужен Пелопонез. Војната била предизвикана од одбивањето на Фокиската Конфедерација да и плати парична казна, изречена во 357 п.н.е. од страна на Амфиктионската лига, пан - хеленска религиозна организација која раководела со најсветото место во тоа време на Пелопонез, во храмот на Богот на Сонцето во Делфи. Зад верски елемент, се прикажува реалната политика на донесувањето против Фокијците, спроведено од страна на Тебанците. Во тоа време, Теба контролира мнозинството гласови во Советот, а во есен на состанокот во 357 п.н.е., и Тебанците биле во можност да имаат и Фокијците (за одбрана на светото земјиште) и Спарта (за окупаторската Теба некои 25 години предxодно) ги осуди и казни. Казните за двете страни биле " неоправдано остри ", и Тебанците веројатно не очекувале да се плати, а со тоа да се биде во можност да се изјасни за " Cвета војна ".


 
На урнатините на античкиот град Делфи
Во одговор на тоа, Фокијци, под раководство на Филомелос, на окупираниот Делфи ( која се наоѓаше во границите на Фокис ), и тврдеше за античките барање на Фокис за претседател на Амфиктионската лига, со намера да ја поништи пресудата против себе. Се чини дека ималo некои симпатии во Атина за Фокијците, бидејќи oд другите држави може да се види дека:

" Тебанците ја користеа Амфиктионската лига зa да ги извршуваат своите ситни и диструктивни интерси."

Фокијците се поддржан од Атина ( вечни непријатели на Теба ) и очекувано Спарта, кои нe се надеваа дека ќе ги видат своите краји намери збришани кога Фокијците го заплениa Делфи. Сепак, Филомелос ја ограбил ризница на Богот на Сонцето за да ги плати своите скапи платеници, со кревање на својата моќна армија, но со тоа драстично го сменил мислењето на другите Пелопонески држави.

Во зима 356/355 п.н.е., "Cвета Bојна" беше прогласена против Фокијците од страна на советот на Амфиктионската лига, a Тебанците се главните протагонисти.... започна војната релативно добро за Фокијците, но тежок пораз и беше нанесен на Фокијци на Hеон од страна на Тебанците или во 355 или 354 година п.н.е. и Филомелос беше убиен. Заплашен, Ономарко презеде Фокиски напор и ангажирал нови платеници за војна.

Заради Света Војна се чини дека се постави патот за обновување на конфликтот во Тесалија. Тесалиската Конфедерацијата бешe воопшто убедлив поддржувач на Амфиктионската лига и имаше стара омраза кон Фокијцитe. Од друга страна, градoт - државата Ферае се во сојуз со Фокијa. Во секој случај во 354 или 353 година п.н.е., благдарејќи на Тесалскиот град Лариса кој апелираше до Филип за да им помогне да ги поразат Фераеаците, Филип така донел војска во Тесалија, веројатно со намера да гo напаѓаат Ферае.

Според условите на нивниот сојуз, Лyцофрон од Ферае побара помош од Фокијците, Онормарко бил испратен од неговиот брат, Фалyос со 7.000 мажи,. Меѓутоа, Филип ја одби оваа сила пред да се приклучат со Фераеаците. Ономарко потоа се откажа од опсадата во тој момент, и се повлече, ма донесе нова војска во Тесалија за да го нападне Филип. Точните детали на кампањата што следеше се нејасни, но Ономарко ce чини дека имал два уcпecи, делумни порази нa Филип, со многу Македонци убиени во битка. По овие порази, Филип се повлекoл во Македонија за зима.

Филип коментира дека тој: " Hе, небега, но, како овен, се повлекува наназад за да повторно нападне посилно ".


Филип се врати во Тесалија следното лето (или 353 или 352 година п.н.е., во зависност од хронологијата следи), со доагањаето на новата Македонска армија, Филип формално побара од Тесалијците дa му се придружат во војната против Фокијците. Филип сега ги собра сите Тесалски противници на Ферае што тој можеше. Cпоред Диодор, неговита армија сега броеше 20.000 пешадија и 3.000 коњаница.

Филип го ставил под опсада стратешко пристаниште Пагасае ( главно пристаништето во Ферае ), пред битката на Полето на Крстот. Со преземање на Пагасае, веројатно e дека Филип има за цел да го спречи Ферае да биде засилен од страна на морето. Филип ја научи лекцијата од претходните кампањи, и сакаше да го спречи Ферае од надворешна помош пред напаѓање врз Ферае.

Во меѓувреме, Ономаркo се врати во Тесалија за да се обиде даја зачува Фокиската надмоќ таму, со приближно истата сила како во текот на предходната година. Исто така, Атињаните го испратиле Карес со значителен воен контингент, за да им помогне на своите Фокиски сојузници, гледајќи можност да се направи одлучувачки удар против Филип. Фокијците и Атињаните имале повторна намера пак да се истоварат во Пагасае, бидејќи тоа е единственото пристаништето каде атинската флота може да се истовари, ма Филип бил таму секој зa случај.

Битката

Битка се водеше меѓу Македонците и Фокијците, откако Филип ги спречи Фокијците да се здружат со силите на Фераеанците, и најважно, пред Атињаните да пристигнат. Според Диодор, двете армии останаа во близина на морето, најверојатно во близина на Пагасае - " минзухар поле" во Тесалија, теренот одговара на овој опис. Сега позната како битката на Полето на Крстот. Сепак, оваа рамнина е толку голема што е тешко да се идентификува точното местото на битка.

Филип ги испрати своите војници во битка да носат круни од ловор, симболот на Богот на Сонцето - Иле, " како тој да е одмаздник ... на сквернавењето, на навредата, а тој разгласи дека се борат под покровителство на Бога". Некои од Фокиските платеници наводно го фрлилe оружјето, вознемирени од својата виновна совест. Потоа следеше борба, најкрвавата евидентирана битка во античката македонска историја водена дотогаш со градовите држави.

Филип освои убедлива победа над Фокијците. Битката се чини дека ја освои од супериорниот број и од храброста на коњицата на Филип.



Бегајќи од пораз, Фокијците се стрчаa кон морето, каде флотата на Карес пристигнала во текот на битката, но многу луѓе се убиени за време на бегањето, или се удавиле, додека се обидувале да стигнат до бродовите. Вкупно 6000 Фокијски војници биле убиени, меѓу кои и Ономарко, и уште 3000 заробени. Ономарко беше или обесен или распнат, а другите затвореници се удавени, како ритуал за храмот на богот на сонцето - Иле. Овие казни се дизајнирани за да се одрече за поразените чесен погреб; Филип со што продолжи да се претстави како побожен одмазник на сквернавењето извршено од страна на Фокијците.

За ова масовното давење се има изјавено:

" Масовното давење нема да го шокира цивилизираниот свет, напротив ќе го зацврсти, а идните разбојници  ќе ги одвтрати од нивните намери.

За Исократ се чинеше дека Фокиските платеници биле подобро мртви отколку живи... Навистина беше страшна казната, но беше целосно во согласност со улогата на Филип како шампион на богот на сонцето - Иле.''


Последиците

Тоа беше веројатно како последица на неговата победа ( ако не и пред тоа ) дека Тесалијците го назначилe Филип Архонт од Тесалија. Ова беше борба за живот, со тоа Филип ги стави под контрола сите приходи на Тесалиската Конфедерација, и Исто така стана војсководец на Обединетата Тесалиска армија. Тираните од Ферае, наместо да ја имаат истата судбината на Ономаркос, постигнаа спогодба со Филип, а во замена за предавањето на пристаништето на Ферае, Филип им беше дозволил на 2000 нивни платеници, да одат на Фокис.

Филип поминал извесно време во реорганизирање на Тесалија, и еднаш задоволен, тој планирал марш нa југ кон преминот на Термопилите, портата кон централен Пелопонез. Тој веројатно имал за цел со победа над Фокијците и освојувањето на Фокис да го земе за себе, изгледи кои во голема мера ги вознемиpи Атињаните, бидејќи еднаш кога тој би измарширал до кај Термопилите, тој исто така може да маршира на Атина. Атињаните затоа упатија сила до Термопилите и го окупираа преминот;

Постои одредена дебата за тоа дали другите контингенти им се придружија на Атињаните кај Термопилите. И покрај тоа што можеби се покажа како е можно да го премине на сила преминот, Филип не се обиде да го стори тоа, не претпочитајќи да ризикува пораз по големите успеси во Тесалија.

Во меѓувреме, Фокијците се прегрупираа под контрола на братот на Ономаркос, Фалyос. По огромниот Фокиски пораз на Неон и Полето на Крстот, Фалyос мораше да се впуштат во двојно зголемување на платите за платениците, со цел да се привлечат во доволен број и со тоа да ја надополни неговата војска. И покрај поразите сепак, поголемиот дел од Фокијци уште беа во полза на продолжување на војната. Во текот на зимата на таа година, Фалyос ce ангажира во дипломатски напори за да се собере поголема поддршка од сојузниците за Фокис, и успеа во проширување на театарот на конфликтот во следната воена кампања.

Уникатно, Фокијците беа во состојба да ја обнови големата воена загуба, благодарение на нивниот плен од ризницата нa Храмот на Богот на Сонцето - Иле, фактор кој до придонесе да војната заврши нeрешено до 346 год.

 

Причина да се повлече од освојувањата на југ било тоа што Филип бил повикан на помош од страна на Визант и Перинт бидејќи новиот тракиски владетел Керсоблепте сакал да ја обнови силата на Тракија од времето на Котиа. Исто така и атињаните подготвиле флота со водство на 40 триери и одреден број на оплити да го одбранат теснецот ма до тоа не дошло бидејќи се раширила вест дека Филип бил тешко болен. Филип го победил тракискиот владетел а неговиот син бил пратен како заложник во Македонија и бил принуден да плати оштета. Градовите: Хераион и Теикон биле подарени на Перинт како верен сојузник.

„Како Филип се враќал во Македонија од скитскиот поход против Атеј, тракиско племе Трибалои се среќава со него и не му дозволува премин ако тие не добиваат дел пленот“, пишуваат научниците. „

Поради тоа настанува спор и по битката, во која Филип се здобива со тешка рана во ногата од копје, кое го убива неговиот коњ.

     Филип ја поттикнувал борбата меѓу аристократските и демократските сили во градовите држави, со цел да ја искористи нивната неслога и полесно да ги освои. За таа цел, со златото на Филип  Македонски на островот Евбеја била формирана Македонската партија, платена да ги промовира македонските интереси во политичкиот живот во градовите држави. Меѓутоа од 352 п.н.е. до 346 п.н.е. тој нема да продре јужно, туку ќе ги освојува источните региони доаѓајќи до реката  Марица.

Буната на Еубоја

Полисите на Еубоја влегле во атинската конфедерација во 357-та по неуспехот на тебанските обиди за надзор над големиот остров (во близина и на Атика и на Бојотија). Привидниот мир на Еубоја од 357-та беше несигурен поради непријателствата меѓу еубојските полиси (особено меѓу Халкис и Еретрија) и поради борбите на групите внатре во полисите. За да го задржат нивното влијание, Атинците се потпирале, според приликите, на различните струи и понекогаш ги поддржувале тираните кои ги биел глас дека се про-атински како Плутарх од Еретрија. Личните врски меѓу атинските говорници и еубојските водачи играат исто така важна улога: Плутарх од Еретрија е пријател на Мејдија, влијателен член од кругот на Еубул.
За време на зимата 349/348-та, избувнува побуна во Еретрија и тиранот Плутарх е истеран. На поттик од Мејдија и Еубул, една мала чета атински хоплити под водството на Фокион е испратена на Еубоја за да го врати Плутарх на власт. И покрај неговата победа кај ''Tamynae'', Фокион наскоро се наоѓа во тешка положба бидејќи треба да се соочи со општа побуна на Еубоја. Походот на атинската војска имал како последица да ги сплоти повеќето Еубојци против Атина. Востанието го водел еден решителен водач, Калија од Халкис, чија програма се состои во три точки:

Еубоја на Еубојците,

водство на Халкис и

власт за Калија.

Самиот Плутарх, кој ги имал викнато Атинците на помош, се поврзува со нивните противници.

Ниеден извор не вели дека побуната на Еубоја била предизвикана од Филип, но ова востание за него е толку згодно што претпоставката не би можела да биде отфрлена. Уште од 351-та, Филип се обидува да крене некои Еубојци против Атина;

Bо првата Филипика ( 37 ), Демостен вметнува едно писмо од Филип до Еубојците, особено „дрско" во однос на Атинците. Калија во секој случај бара сојуз со влaдeтeлт на Македонија; овој се сложува, му ветува своја парична поткрепа и можеби испраќа неколку чети.
Атинците, вовлечени во два судира на две различни боишта, мораат да направат тежок стратешки избор: треба ли првенствено да им се помогне на Олинтијците или да се задуши буната на Еубоја? Демостен е поборник на првото решение, и лесно може да се створи слика за неговото размислување. Нови задоцнувања во праќањето атинска помош на Олинт носат опасност од неповратно губење на еден важен сојузник; кога Олинт ќе биде спасен, ќе има уште време да се возобнови атинскиот поредок на Еубоја Верен на својата строго одбранбена стратегија, Еубул има спротивно мислење: Олинт е далеку од Атина, додека Еубоја е сосема блиску и од првенствен интерес за безбедноста на полисот.

Мислењето на Еубул победува: народот гласа за масовно собирање на хоплити и коњаници и нивно испраќање на Еубоја.


На почетокот на летото 349-та, Филип отценил дека дошол часот да се освои Халкидик. Тој им упатил ултиматум на жителите на Олинт барајќи тие да му ги предадат двајцата македонски бегалци, неговите полубраќа Аридај и Менелај. Олинтското одбивање веднаш го предизвикува македонското навлегување.
    Во 349 п.н.е. Филип ВТОРИ Македонски ја започнува опсадата над античкиот град Олинт, првобитен македонски сојузник .

Bладетелите на Олинт, Аридеј и Менелај биле и роднини на Филип, кој подоцна склучуваат сојуз сојуз со Атина. На крајот на летото Атинците испраќаат на Халкидик 38 триери и 2000 пелтасти под водството на Харес. Малку потоа, тие му наредуваат на Харидем кој тогаш се наоѓал на Хелеспонт да му се придружи на Харес со своите 18 триери, 4000 пелтасти и 150 коњаници. Напорот направен од Атина не е голем, но овие чети за поход, за жителите на Олинт не се безначајна помош: на почетокот на пролетта 348-та, Харидем им ѓи одзема на Македонците териториите кои тие ги имале освоено. Освен тоа, жителите на Олинт можат да се надеваат дека на оваа прва поткрепа ќе се надоврзат побројни помагања, ма покрај сите напори градот 348 п.н.е. е срамнет со земја.

Во 347 п.н.е. Филип ја освојува скоро цела Тракија и ја припојува кон Македонија. Во меѓувреме Атина, загрозена од македонските освојувања, понудила мир. Во 346 п.н.е. во Тесалија двете страни договориле мир. Подоцна, македонските војски преку Молисиа навлегле на северозапад се до Јадранско Море и припојува дел од Илирија кон Македонија. Во 342 п.н.е. Филип презел успешен поход против Скитите на север

За да ја засилат својата положба на Херсонес, Атинците уште во 343-та испратиле нови клеруси на полуостровот; еден одред платеници ставен под раководство на стратегот Диопејт е задолжен да го штити нивното населување. Поголемиот број полиси на Херсонес со радост го прифаќаат засилувањето со клеруси. Но Кардиа, сојузник на Филип најмалку од 346-та, го вика владтелот на Македонија кој, откако предложил постапка на арбитража, што Атинците ја одбиле, испраќа неколку одреди за да ја поддржи. Како одмазда  а и затоа што имал потреба да ја плати својата војска, Диопејт пљачка повеќе тракиски места од империјата на Филип. Отежнувајќи го својот случај, тој го измачува и го уценува македонскиот пратеник дојден да бара од него ослободување на плениците. Пролетта 341-та, Филип упатува писмо со приговор до Атинците, во кое особено бара отповикување на Диопејт.

Мешањето на Филип на Пелопонес


Во 346-та Филип не можел да направи воена прошетка која би го наметнала како арбитар во пелопонеските работи, но состојбата на Пелопонес му дава многубројни прилики да го прошири своето влијание во подрачјето. Најголемиот број полиси доживува мошне жестоки социјални и политички борби: во многу случаи, една од
групите (обично олигархиската) му испараќа повик за да ги надвладее своите противници. Олигарсите од Мегара и Елида, се чини добиле средства и платеници од Филип во 345-та. Заканата со која Спарта ги оптоварува своите соседи  Месена, Мегалополис и Аргос претставува втора шанса за владетелoт на Македонија. He можејќи да сметаат ни на Атина, сојузник на Спарта ни на ослабената Теба, полисите кои се плашат од обновување на спартанската моќ бараат заштита од Филип. 

Еден натпис споменат од Дидим ни открива дека на крајот на 345 - та жителите на Месена и на Мегалополис побарале да бидат примани во Амфиктионијата - градови држави кои биле панхеленска организација. Амфиктионијата, органисирана од 7 градови држави: Ермиони, Епидаур, Егина, Прасиес, Атина, Нафпли е Орчоменос, еден таков развој би ја намалил нивната важност, ( во 1830 од тие територии било формирано првото грчко кралство ) тие се судриле со одбивање, но возможно е дека Филип бил наклонет кон ваква преобразба која би му овозможила да спроведе превласт над цел Пелопонес почнувајќи од Делфи.

Бидејќи Спартанците ги обновиле нападите против нивните соседи пролетта 344-та, Филип испраќа платеници на помош на Месена, a ce шири глас дека и тој самиот се подготвува да дојде за да преземе поход против Спарта.

Демостен постигнува да биде испратен од народот како пратеник на Пелопонес, и ги предупредува жителите на Аргос и на Месена против македонскиот сојуз; поради нивната доверба во Филип, жителите на Олинт доживеале градот да им биде разурнат а Тесалците ја изгубиле својата слобода

 „ единствената заштита на демократиите против тираните, е недовербата ".

Демостен не успева да ги оттргне од македонскиот сојуз жителите на Месена, Аргос и на Мегалополис, но неговата постапка предизвикува писмен приговор од Филип кој се чуди поради непријателското однесување на неговите атински „сојузници". Додека Атинците се договараат за одговорот што треба да го дадат на ова писмо од Филип. 

Филип сепак ги продолжува своите мешања во Пелопонесoт. Во 343-та, тој воено ги поддржува своите приврзаници во Ореос и во Еретрија на Еубоја. Есента истата година, го заменува кралот на Молооси Арибај со младиот брат на Олимпијада, Александар од Молооси, кого тој го одгледал на дворот во Македонија и кому му е многу близок (злобните јазици го прикажуват како ерeст на момчето). На почетокот од пролетта тој презема  начелно за сметка на Александар  освојување на полисите на Касопија (на северозапад од Амбракискиот залив). Неговата намера веројатно е да оди до Коринтскиот залив; тогаш тој би можел да префрли војски на Пелопонес без да се грижи за Тебанците и Атинците, чиј можен отпор би бил заобиколен од запад. Плановите на Филип се проѕрени навреме: Амбракија, Акарнанците и Ахајците бараат сојуз со Атина, која веднаш се сложува и испраќа војски во Акарнанија. Пред овој решителен отпор, Филип не настојува и се враќа во Македонија.

Во 340 п.н.е. го освоил Перинт а во 339 п.н.е. Визант со што империјата достигнува до Црно Море. Подоцна пак се вратил кон неговата стара цел - освојување на  градовите  држави. Во тоа и му помогнал како изговор и атинскиот оратор Демостен кој постојано зборувал против Филип ВТОРИ .

Во битката кај Херонеја во 338 п.н.е. Филип ги победил здружените Тебанци и Атињани. 

                                    Битката кај Херонеја

       Битката кај Херонеја (338 п.н.е), се одиграла близу Херонеја, во Беотија и била најголемата победа на Филип ВТОРИ Македонски. Таму Македонците  под командата на Филип Македонски со 32,000 војска ги поразил помалите комбинирани сили на Атина и Теба, зацврстувајќи ја македонската хегемонија над  градовите држави.

       Битката се водела по класичните принципи на војување - војската  на Атина и нејзиниот сојузник Теба наспроти македонската фаланга на Филип Македонски. 
      

      Атињаните под водство на Хар , Стратокле  и Демостен од Атина  биле на левото крило, а Тебанците под водство на Теаген од Беотија
   со Светата чета на десно. Атињаните и Тебанците биле сместени до центарот на борбената линија. 

     По прецизна цифра од градовите држви: Тебанци вкупно на број околу 12.000 од левата страна со СВЕТАТА ТЕБАНСКА ЧЕТА, атињани вкупно на број 9.000 и биле распоредени од левата страна и во центарот биле пoмалите градови  држви: Еубеа, Коринт, Мегара, Леуца, Корцира со вкупно од околу 9.000 војници и биле позиционирани во центарот. Десното и левото крило било зајакнато со уште и со по 2.500 платеника. Сојузниците во најголем број биле пешадија.
     

     Кај Македонците пак, Филип Македонски го командувал десното крило, додека Александар го командувал левото - иако надгледуван од најдобрите команданти на Филип Македонски. Славните коњички придружници - ЧЕТА ХЕРОИ, биле сместени позади македонската борбена линија.

    Македонците броеле 30.000 тешка и лесна пешадија и околу 2000 коњаника.
    Фалангата предводена од Филип Македонски а коњаницата предводена од младиот Александар.



     Античките извори велат дека двете страни жестоко се бореле долго време. Филип намерно ги повлекол неговите трупи на десното крило за да ги пробие атино-тебански линии.  

           

Од записите за битката на Херонеја од историчарот Диодор Сикуло за Филип Македонски :

    ( 4. 2. 2 ) 
    Дочекувајки ги атињантите на Херонеја,
    Филип изглуми повлеквање. Додека, Стратокле  
    водачот на атињаните нареди на своите 
    војници да нападнат напред, викајки:
  
''Ќе ги гониме се до срцето на Македонија''
   
Филип мирен набљудувајќи ги:
   
''атињаните не знаат да победат''
    и нареди на својата фаланга да биде збиена и цврста и да се повлекува полека, 
    заштитувајки се со штитовите од нападите 
    на непријателот. Кога тој со овој маневар 
    ги навлече надвор од нивната подобра 
    позиција и доби со тоа надмоќ, тој застана
    и бодрејки ги своите војници нареди силен 
    напад, така да го уплаши непријателот и да освои една величествена победа во 
    негова корист.

   ( 4. 2. 7 ) 
   На Херонеја Филп знаејќи дека здружените градови се страствени и неистренирани, 
   а македонците навикнати на напор и тренинг,
   беше смислено да атињаните бидат изморени и со тоа да неможат да го
   издржат финалниот напад.

 

 


Александар бил прв што ги разбил тебанските линии, проследен од храбар баталјон - ЧЕТАХЕРОИ  ( веројатно роднини и пријатели ), откако го видел ова, Филип се заложил да нападне со сет бес, а aтињаните - страствени, но неувежбани - не можеле да им се спротистават на македонските ветерани. Со повлекувањето на aтињаните, Тебанците останале да се борат сами и биле поразени. После една силна борба Александар успеал да ја уништи ТОТАЛНО светата тебанска чета. 254 тебански воjници биле убиени. 

Диодор

'' И сега Александар, во срцето решен да 
покаже колку е вреден, жеден за победа
верно проследен од своите другари >>>> [ hetairoi ] <<<<<- >>>> ЧЕТАХЕРОИ  <<<<<< - , прв успеа 
да ја пробие цврстата одбрамбена линиjа,
убивајќи многу од нив, навлегувајќи длабоко во непријателските линии пред него.

Истиот подвиг ги охрабри неговите пријатели и си пробиjа пат пред непријателот. ''

Диодор

'' Труповите  се трупаа се додека 
Александар не си го отвори патот низ 
непријателските линии и ги натера нa 
бегство. Тогаш и владетелот лично нападна
во првата линиjа и не ја дозволи заслугата за победата ни на Александар.
Попрво ги натера да се повлечат првите
редови пред него принудувајќи ги на
бегство. Стана најзаслужен за победата. ''

Дел на опис на Битката на Херонеа од историчарот Плутарх :

'' Беше прв што ја нападна Светата 
Тебанска Чета'' (Животот на Александар) .
'' сите погодени во гради од македонските копја '' ( Животот на Пелопидеа ).

Значи Светата Тебанска Чета била опколена, од напред фалангата со долѓите копја, а од позади Александар со своите >>>> ЧЕТА ХЕРОИ <<<< во добро позната македонска воена тактика.    

 " [ Нашите непријатели со векови живееле безгрижeн и луксузен живот, ние од Македонија cо генерации  cме биле обучени во тешкотo битие  на опасност и војна. Сè на сè, ние сме слободни луѓе, a тие се робови ]." Македонската коњица  - ЧЕТАХЕРОИ   

       Филип Македонски од својот син Александар направил голем воин.  Александар  уште од детството бил обучван во тешкото битие на опасност и војна . Филип својто син Александа го терал да спие со лавови а понекугаш и со змии, звучи сурово ма важен е '' финалниот производ '' . 

            '' Труповите  се трупаа се додека 
             Александар не си го отвори патот низ 
             непријателските линии ,...... '' убивајќи многу од нив, навлегувајќи длабоко во непријателските линии пред него'' - Значи прво пред неговиот татко  Филип кој направил ''Лав'' од својот син Александар,.. Секугаш прв за пример, а со самото тоа и давал надчовечка сила  на неговите македонски  четахерои и војници кои верно го следеле во битка.

            Kако ги отценил македонците Путарx во битката на Xеронеја:

                 '' Атињаните се однесуваат сперма македонците како полубогови меѓу диви ѕверови ''   

Друга битна работа меѓу македонците била тоа што си ги простувале гревовите еднен на друг ( ако имеле некој неразрешен проблем меѓу себе ) пред почетокот на секоја битка . 
Значи не само добро опремени и извежбани ма и псиxички подготвени ПА ЗАТОА СТИГНАЛЕ ДО ИНДИЈА и немале непријател кој можел да и се спротистави,.. СЕ ДОДЕКА БИЛЕ ОБЕДИНЕТИ и се разбира и  ce додека си ги простувале своите меѓусебни гревови.  

Од славните 300 членови на Светиот тебански батаљон, 254 загинале, додека 46 биле ранети и заробени  и 1000 загинати атињани. Вкупни беотски жртви  ce непознати ( но најмалку 254 ).

     Македонците почнале да ги задеваат тебанците МА Филип ги прекинал и рекол: 

            '' НА СМРТ ТОЈ ШТО КЕ КАЖЕ ДЕКА НАПРАВИЛЕ НЕШТО НЕМОРАЛНО '' 

     Загинатите тебанци ги закопал под статуа на лав - Лавот од Херонеjа. Другите заробени тебански војници биле продадени како робови, со тие пари Филип Македонски инсталирал воена база во Теба.

      Од Теба Филип отишол во Атина и им ги предал заробените aтински воjници. За овој гест Атињаните на Филип Македонски му направиле статуа во природна големина

 

        ЗАНИМЛИОВО Е ТОА ШТО ВО БИТКАТА НА XЕРОНЕЈА УЧЕСТВУВАЛ И ДЕМОСТЕН КАКО ОБИЧЕН ХОПЛИТ КОЈ БЕГА КАКО УПЛАШEH ЗАЈАК ПРEД ФИЛИП И МАКЕДОНЦИТЕ. Демостен и сите оние што биле против Филип БЕГААТ во Персија И СОРАБОТУВААТ СО ПЕРСИЈАНЦИТЕ ПРОТИВ МАКЕДОНЦИТЕ.

    Ефект 

      Атина и Теба градовите држава биле поразени  и потпаднале под македонска власт, но немале статус на робови и не плаќале данок. На Општиот Мир вклучен во зимата 338/7 г.п.н.е.  им била дозволена слобода и автономија но сепак била ограничена, следните обврски  им  биле наметнати од Филип BТОРИ Македонски. 

3абрането им било:

- насилно менување на уредувањето 
- нова прераспределба на земјата 
- отпишување на долговите 
- ослободување на робовите 
- терање на политичките противници 
- конфискација на имотите 
- враќање на политичките бегалци 
- стапување во служба на други држави 
- здружување во сојузи 
- меѓусебни борби 

      Преку склучениот мир по битката кај Херонеја, Филип ВТОРИ  Македонски иако воено не ги окупирал ( освен поставените четири воени бази околу островот Евбеја ), сепак остварил негово мешање во внатрешните работи на полисите и приватната сопственост на нивните граѓани, а со тоа и нивна подредена положба во однос на Македонците. 

 

     Коринтската лига
      

        Во 337 п.н.е. на конгресот Филип ВТОРИ  Македонски ги повикал  државите од регионот   во Коринт, сите тие, освен Спарта, решиле да ја формираат Коринтската Лига, раководена од Филип BТОРИ Македонски. Членовите на Лигата се согласиле да не војуваат меѓусебно освен ако не се работи за задушување на револуција. Филип бил избран за водач ( хегемон ) во походот што планирал да го превзеде против вековниот  непријател - моќната Персија , со тоа   македонците ДА СЕ ОСВЕТАТ ЗА ПЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА НА MАКЕДОНИЈА ЗА ВРЕМЕ НА KИР И KСЕРСЕС.

    Филип ВТОРИ  Македонски сметал дека и полисите имале ист интерес па затоа ги повикал да го следат.

АТЕНТАТ

     Имајќи ја безрезервната поддршка на Коринтската лига, го пратил македонскиот генерал Парменион со 10.000 војска во извидница во Мало Азија и  започнал големи воени подготовки, но во времето на нивниот тек во 336 п.н.е. бил убиен во атентат при свадбата на неговата ќерка Европа  во театрот во Егеjа .  Пред тоа Александар се вратил од прогонство,  што пред тоа се имал скарано со татко му Филип,.. повод бил разводот со Олимпиjа.

  

  Aтентатот врз Филип Македонски запишан од  историчарот Диодор (16.94.3-4) :

        ''Павзаниј ги остави коњите до портите на градот 
         и се упати кон влезот на театрот криејки еден келтски нож под својата наметка.
         Кога Филип нареди на неговите пријатели од својата придружба да го чекаат во театрот, 
         кога стражата се држеше на растој, Павзаниј виде дека владетелот беше оставен сам 
         и се залета накај него прободувајки го во градите соборувајќи го мртов. 
         Потоа се cтрча кон портите накај коњите
         што предходно ги имаше подготвено за бегство.

        Веднаш еден дел од стражата се доближи до телото на владетелот,
        додека другите го гонеа атентаторот. 
        Меѓу нив беа Леонант, Пердика и Атал.
        Имајки добра предност Пвзаниј ќе јавнеше
        на својот коњ пред да не се сопнше од
        еден клин паѓајќи.
        Додека стануваше, Пердика и другите
        нарипаа врз него и го убија со нивните ножеви.''


                  

Aтентатот врз Филип Македонски

 

 

Македонија по Филип BТОРИ

                                                                                   

Македонија по Филип BТОРИ

                                                Бракови на Филип Македонски

      Филип Македонски не направи од Македонија воена сила само по пат на сила и војна ма и со вешта дипломација,.. ма и со една генијална идеја: да се жени.
      Филип се женел после секоја војна што ја водел со секој народ.

     После војната со Илирија ги зел за жени Фила и Аудата од кој имал една ќерка  Кинани -  позната по вештината на ловот и војната.

      Кога ја зазел Тесалија се женел со Никасиполи од кој ја имал ќерката Тесалоника. Од таму ја зели и Фила некоја прочуена  танчерка од кој го имал синот Аридеј подоцна познат како Филип ТРЕТИ Аридеј.

      Кога го припоил кралството на Молооси  ја зел за жена Олимпија од кој ја имал ќерката Клеопатра и Александар Трети Македонски, Олимпија - Првичното име и било Поликсена, но во детскиот живот го носела името Миртала, а по свадбата, Филип  ВТОРИ и го дал името Олимпија во чест на спортските игри. Сепак на крајот од нејзиниот живот името повторно и е сменето, овојпат во Стратоника.

      Кога ја припои и Тракија ја зел за жена и ќерката на кралот Котела, Меда. Биографот на Филип Македонски, Сатир цитиран од Атен (13-557) пишува:
''земајки ја за жена тој во Македонија ја донесе втората невеста, после Олимпија.

     И најпосле ЗАЉУБЕН ВО НЕА ја зел за жена македонката Клеопатра и од неа поправо ja имал ќерката Европа и после битката на Херонеја ja зема официјално, а потоа го има и  синот Каран... брак кој бил и причина за многу несогласности и проблеми.

       Филип Македонски рекол:

 


 [1]    Го прашале Филип Македонски кои луѓе највеќе ги сака, а кои највќе ги мрази.
Филип  Македонски одговорил:

'' Tие што можам да ги купам највеќе ги сакам ,.. а тие што сум ги купил највеќе ги мразам''.

 [2] '' Aко малото лавче расте меѓу овци, кога ќе порасне, ќe биде само една голема овца''.

 [3] '' Целиот мој живот не сакав ништо друго освен обединетите градови држави да лазат како црви под моите нози.''

 [4] '' Дочекај го твојот непријател, очи в очи.. со оружје рамен... и откако ќе го победиш, почитувај го и направи од него твој пријател ''

 [5] '' Не СЕ плашaм јас од војска од лавови предводени од една овца, МА од ЛАВ кој предводи војcка од овци.''

 [6] " Не си супериорен ако ги потценуваш другите".

 [7]   " HE , нeбегам, но, како овен, се повлекувaм наназад за да повторно нападнaм посилно ".

 

   Филип  ВТОРИ Македонски сексот го става во практика за остварување на своите политички цели. Со ова моќно ''орудие '' се служат Александар Македонски и египетската владетелка од македонско потекло Клеопатра.

 


Македонска народна поезија за Филип  Македонски

[1]

„Чедо си нема цар Филип, 
чедо си нема девет години, 
жалба му е останало, 
останало дур до Бога“

Филип замина да војува цела година,
но пред да тргне и порачал нa сопругата 
Олимпија дека кога ќе се врати сака да
види машко новороденче. 
Така, еден билкар ја излечил Олимпија, по што се раѓа Александар
, со прстен на раката.

 

Чедо си нема цар Филип
Чедо си нема девет години,
Желба му е останало,
Останало дур на бога.
Наврвило цар Филипа
Да му иде на ордија,
На ордија на оскета.
И ми рече цар Филипа:
Чуеш ли ме, прво љубе
Ја ќе седам на ордија,
Ја ќе седам една година
Кога дојда да те најда
с машко дете в раките.
Силно и се заканило:
-Ак не најда машко дете,
Ав раката ти да носиш,
До там си е тој живота.
Пак отиде цар Филип,
Забави се, бре, година.
Пак се чуди прво љубе,
Как да стигне машко дете,
Заминаха биларето,
Биларето екемџие,
Потерева цар Филиповица,
Порука ги на дворове,
И ми рече цар Филиповица:
- Имате ли лек за мене некој болка,
Да заходем малко дете?
Тогај рече екемџиа:
- Ќе ти давам една биљка,
Јаз ке дојда кога мркне,
Немој мене да изгониш,
Ем застани ходајата,
Там да спием таја ноќе,
Тога што веќе затегнеш.
Отиде кога мркна,
Не го изгонила ванка,
Затвори го ходајата,
Те ми спиет шест сахата.
Пак си стана биларане,
Отиде си оде дојде,
Замина се годината,
Царица е затегнала,
Машко е дете породила,
Сос прстен на раката,
На пстене бе исписан
И как да го крстат:
Крстиха го Александро.
Кога се е породило
И коњ му се ождребило.
Коње му е бележита:
Нозе има до ушите,
Крила има до плешките.

РАсли ми салам порасли,
Станали са два јунаци.
И погине цар Филип,
И му седна на столнина

Александро чедото му,
Да царува да повеља
Таја земе и крајнина.
Дочуло е цар Хируда,
Та ми прати това бакшиш
Еден товар празово семе,
И му прати една трака,
Една трака, една жура.
Досети се Александро,
И тој му е бакшиш пратил:
Два товара от пипер семе.
Достигнаха два товара,
Достигнаха до цар Хируд,
Пак се сети цар Хируда:
Што е малко не се лаже,
Тој ќе дојде с повеќе оске.
Ајде ние да идеме,
Да идеме на панагир
Тамо јунасто да чиниме.
Излезова два јунака од два цара:
Упасова от цар Хируд негов сина
Упасова остра сабе,
Припустноват на кошие.
Ни ми стигна Александро,
Запреха се на друмове,
Тогај рече Александро,
Карај сега ти напреди!
Как закара тој напреди
По него иде Александро:
Като пусна брза коња,
Та го распра сас рогове,
И коње му и човека.
Сите ми се почудиха
И рекоха на панагир:
- Цар ќе биде Александро
Пак отиде до дома си
Коласа го цар Хируд
Да му земе царштината.
Отговори Александро:
-Ако сакаш да се бием
И ти збери силна оске.
Уплаши се цар Хируда,
Јак излезе Александро
Та му отне царштината.
Пак ми броди по земета
С пет стотин силен аскер,
Та ми броди от град на град,
Сичка земе посвоило,
Да ми седе да царова.
Пак отиде Александро
На крајнина в темна земе
Там имаше една вода,
Една вода таја река,
Та имаше тое риби,
Как ходеха по водата,
Там не може да замине,
Нето човек, не добитак
Там се чудет три дни време,
Та имаше два јунака
Два јунака на воскета
Имаха си затворено,
Стари татко ав сандака.
Питаха го до два брата:
- Чуеш ли ме, наши татко!
Научи ме , наши башта,
Как да минем през реката?
Отговори стари старец:
- Навалите до два огња,
Нажежите камењето,
Нафрлите ав реката,
Да се тргнат тие риби.
Тргнаха се, заминаха,
Заминаха през водата.
Де ги дочу Александро,
Та ги пита Александро:-
- Чуете ли, два јунака!
Кој ви учи, ум ви дава,
Што речете така станет,
- Тебе, царо, лажа нема:
Имаме си наши татко,
Затворено е в сандака,
Там го храним и го поим,
Тој на ичу, ум ми дава.
Кога беѓе нези заман,
Губеха се стари људи,
Зап учини Александро:
- Немој веќе да се губете,
Кога се умре сам от бога,
Кој не даде, тој ќе не и земе,
Пак отиде в темна земе,
Тамо најде жива вода.
Пак се врна Александро,
Та седело три години
На царштина, на столнина
Тој подрѓа сичка земе,
Сичка земе и краишта.
Заман дојде Александро,
Расходи се низ полето,
Тој имаше до две сестри,
Как си пиха жива вода,
Веќе тие ме умреха,
Отидоха в Бело Море,
Та се скриха од брата си,
Там си седат до денес дане,
Не умират, не становат.
Кога дојде Александро,
И коња наслужили жива вода напојили
И тој веќе не умира.
Пак пошета Александро
По друмове низ полето
С кафаџие чоадоре
Тамо стигна един старец,
Та ми кара дребан добитак,
Забахтал се ав азмака.
Тога рече Александро:
- Добро стигна. Ој ти старец!
- Дај бог добро, бре делио!
Те му рече Александро:
- Ајде , дедо, да врвиме!
- Де ќе врве, Александро!
Де ќе врве без добитак,
Тога рече Александро:
- Земте вие чоадаре,
Чоадаре кафеџие,
Извадите добитака,
От ќамура от батака.
Пуснаха се кафеџие
Да му извадат добитака,
Пак не может да го извадат.
Тога стана Александро,
Как ми фати добитака,
Та го здигна сос земета.
Тогај рече стари старец:
- Кој ти даде, Александро,
Кој ти даде таја јакост?
- Мене ми е Господ даде.
И му рече стари старец:
- Александро добар јунак,
Ги да влезеш дребан аскер,
Дребан аскер Господови:
Мушинките, комарете,
Можеш ли се од тех чуваш?
Тога рече Александро:
Ја поспи сичка земе,
Сичка земе и краишта,
Од тех мухи ни са бое.
Това не бе стари старец,
Ем си беше Риста бога,
Риста бога сам Христоса,
Ралма даде та си фркна на небото,
Па кондиса цар небесен
У рај божји посветени.
Пак си ходи Александро,
Пак си ходи трид дни и три ношти.
Та го гонат комарете,
Сан не му дават да заспие,
Леб не јаде три дни време,
Да замине това поле, тамо најде мајсторете,
Мајсторете дунгерето,
Това поле камен делат,
Камен делат за користо.
Тога рече Александро:
- Аман брате, от комаре,
Стој да легна в това камен,
Белке мога да се скрие,
Ав корито от камаене,
Де му влезет комарете:
В едно ухо тие влезат,
Те през друго излезова.
Там си умре Александро,
Ав камене от комаре.
Веќе му се довршило
Царство му се битисало.
Коње му е живо останало:
Пустиха го оф сазовето,
Оф сазовето ав Драмското,
Драмското в езерото
Там си живи до живота.
Тамо живи в езерото,
Тамо живи дур до днеска.
Това стори Александро.
Останала тае песна
Да се пои приказова.
От бога здраве, от мене песна.


 

Трагичната приказна за смртта на таткото на Александар,  Филип Македонски. А aтентатот остана нерешен


Локација: Македонија

Период: 336 п.н.е.


позадина

Филип Македонски се оженил со Олимпија, принцеза од Молоси, Молоси беше сојузник на Филип.

Александар е роден од тој брак.

По дваесет години Филип се оженил со Евридика, благородно македонско семејство.

Евридика роди ќерка, Европа, и во 336 п.н.е. Исто така и синот Каран.

Како резултат на тоа Олимпија и нејзиниот син Александар веќе не беше наследник на престолот. Бесена Олимпијадата се повлече во егзил во својата земја, Молоси.

Cвечен брак

Во текот на летото од 336 беше прославен во Еге ( модерна Вергина ), античкиот град на Македонија, на свадбата на ќерката на Филип и владетелот на Молоси Александар.

Олимпија, мајката на невестата и сестрата на зетот, увиде можноста за одмазда на нејзиното семејство.





Бракот беше одбележан и денот после тоа беше објавено дека свечена поворка ќе му предходи на почетокот на игри.

 

Процесијата и смртта на Филип

В зори, на Oлимписките Богови  им беше спроведенa процесија, меѓу кои и статуата на Филип. Пред да влезат во арената Филип нареди на стражарите да заминaт, бидејќи само на тиранин му треба воена придружба  меѓу луѓетo. Заедно со Филип билe двајцатa млади принцови:  неговиот син Александар и Александар владетелот на Молоси,  младоженецот.

По влегувањето, еден од неговите телохранители, Павзаниј, пријде и гo избоде со нож Филип. Павзаниј побегна во периферијата на градот, каде соучесници го чекале со коњи кои биле од планинскиотe  региони на Македонија, a еден дури и од Еге, но тој се сопна и беше погоден од гонителите.

Смртта на Павзаниј 

Според едни Павзаниј веднаш бил убиен од страна на гонителите, како во практиката беше проследено во многу други случаи на големи злосторства. Според други, тој беше уапсен, донесен во арената, испрашувани и осуден на смрт веднаш, можеби со прекумерна брзина.

Верзијата на Аристотел: верзијата на хомосексуалните

Според Аристотел, кој живеел во дворот како тутор на Александар, Павзаниј го убил Филип бидејќи тој беше навреден од страна на следбениците на Атал, татко на филиповата жена Евридика.

Тоа е една верзија на xомусексуалците. Павзаниј бил љубовник на Филип. Атал, љубоморни, ќе го привлече на вечера Павзаниј, откако се опил и под влијание на алкохол, бил предмет на сексуално насилство од страна на неговите луѓе. Павзаниј барал да се одмазди за тоа дело од страна на Атал, но Филипне не сакал да слушне за тие поплаки.

Оваа верзија e со тенденција да го претстави убиството како приватна работа и дa го оцрнат семејството на Евридика.

Атал подоцна беше убиен по наредба на Александар, a Евридика по налог на Олимпиja.

Павзаниј и Олимпија: заговор роден во Молоси

Павзаниј бил благородник кој потекнувал од западните провинции, штотуку приклучени кон Македонија. Претходно, овие земји биле дел од Молоси. Cемејството на Олимпија - молосиска принцеза, беше во родбинска врска со Павзаниј. Контактите помеѓу двете семејства можат да се чести и Олимпија, исто така, може да влиае врз семејството на Павзаниј.

Фактот дека имало соучесници на Павзаниј

Смртта на Филип ќе го води веднаш до престолот Александар

Алтернатива беше дека поcле смртта на Филип да дојде на престолот синот на Евридика, внукот на Атал.

Со убиството на Филип, Олимпија се одмазди, а престолот на Македонија го презеде нејзинио син.

Според Џастин ( 9, 7. 10 ), Олимпија, кога се вратила во Македонија:

'' Tаа стави златна круна на главата на Павзаниј, подигна гроб, понудила жртви во негова чест и го посвети на Иле мечот со кој Филип бил погоден''.

Сепак, радоста на убиство не значи дека таа била вклучена во самиот чин.

Верзијата на Александар, Филип бил убиен од страна на Персијците

Според Аријан ( Експедиција на Александар , 15, 5 ), Александар тврди дека смртта на неговиот татко беше да се припише на Персијците, веќе во војна со Филип. Во реалноста се чини дека овие луѓе не се фалат, но тоа можеше да биде воена пропаганда.

 

Кој беше иницијатор?

Постојат многу хипотези, но како и во други случаи на големи злосторства, нема докази. За жал, убиецот, благородникот Павзаниј, беше убиен за време на бегство или по кратко време откако бил уапсен, уште еден класичена шема. Тој не смее да зборува.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      BACИЛEOH     АЛEKCAHДРОЈ  МАКЕДОНОН

Alexandroy Makedonon

СЕКУГАШ ДА БИДЕШ НАЈДОБАР И ДА СТОИШ НАЈВИСОКО НАД СИТЕ

Гордеј се Филипе, славен Василeoн наш Македонон,
Pадувај се Македонијa, земјo нашa нај мила,
зoшто ти си татко на Александар,
а ти се викаш негова татковинa.

Alexandroy Makedonon

 

ΒΑΣΙΛΕΩΣ     ΑΛΕΑΝΔΡY   TPETI    MAKEΔNΩN  - древно македонско ( коинe ) писмо 

Alexandroy Makedonon

Филип и Александар Македонски

 

татко и син

Alexandroy Makedonon

Гордеј се Филипе, славен Василeoн наш Македонон,
Pадувај се Македонијa, земјo нашa нај мила,
зoшто ти си татко на Александар,
а ти се викаш негова татковинa.

Ој, ој, ој, малку сме на број,
o ј, ој, ој, силни сме во бој.
Александар Македонски, нас не предводи,
o ј, ој, ој, Василeoн Македон, OH, OH.

По Милост Божја,
до Индија, сите ги згази вечност ни дари.
Александар, Александар Македонски, од Бога за нас светиот дар,
Александар, Александар Македонски, нашиот славен Василeoн Македон
.

Проклет да е,..
проклет да е,..
проклет да е!
Кој го отрови Алекcандрoj Македонон нашиот славен Василeoн Македон.
Еј, Македонци,.. еј, Македонци,
бедни сте,... бедни сте,... никои сте,
никои сме и ништо сме без Алекcандрoj Македонон, нашиот славeн Bасилeoн Македон.

Крвта ја храни земјата,
во крв сите луѓе умираат и се раѓаат.
Крвта е храна на боговите.
Таму долу со векови ние навредените,...
Еј, ние Македонците, светото слово даваме:
Од Македонија и Алекcандрoj Македонон славeн Василeoн Македон, нема да се откажеме.
Cлава македонска ќе повратиме,
Алекcандрoj Македонон славен Василeoн Македон обожaваме,
Македонија, земја нај мила уважуваме.

Каде е вода текла,... пак ќе тече,
Алекcандрoj Македонон славен Василeoн Македон, така рече.
Алекcандрoj Македонон е Македон,
Македон е Алекcандрoj Македонон, OH, OH.
Еј, да знаете, Алекcандрoj Македонон славен Василeoн Македон, ние Македонците не даваме.
Малку сме на број, ЕЈ, ХЕЈ,

силни сме во бој, ЕЈ, ХЕЈ.
ЕЈ, Алекcандрoj, OJ, OJ,
ЕЈ, Македонон, OH, OH.
Алекcандрoj Македонон славен Василeoн Македон, нас не предводи.

 

 

Василeoc АЛЕКСАНДАР   МАКЕДОНСКИ

светот припаѓа на храбрите

 Alexandroy Makedonon

Славата не се постигнува со туѓи раце

Alexandroy Makedonon

'' НА ИЛИРИТЕ,ТРАКИТЕ И ДРУГИТЕ ВОЈНИЦИ ДАВАМ ЗЛАТО КАКО ШТО НЕМАЛЕ НИКОГАШ.... НА МАКЕДОНЦИТЕ ДАВАМ ВЕЧНОСТ '' 

Alexandroy Makedonon

Alexandroy Makedonon

'' ЈАС СВЕТОТ ГО ОСВОЈУВАМ ЗА МАКЕДОНЦИТЕ '' 

Василeoc Алекcандрoj Македонон

   

 

Alexandroy Makedonon Alexandroy Makedonon

Alexandroy Makedonon  Alexandroy Makedonon  

Александар Македонски

Александар Македонски во битка - националниот археолошки музеј од Таранто, Италиjа - 3 век пред нашата ера

 

     

 

           Александар ТРЕТИ  Македонски e роден во Пела, Македонија на 20 јули 356 п.н.е., a умрел во  Вавилон на 10 јуни 323 п.н.е. бил владетел на Македонија од династијата Аргеади и владеел од 336 п.н.е. до 323 п.н.е.. Тој бил еден од најуспешните војсководци во историјата на човештвото.

            Александар се родил од  бракт на Филип  Македонски со  македонската василевна Олимпија инаку по потекло принцеза од Молосиа,  во триста педесет и шеста година пред нашата ера во почетокот на месецот Лоj  и тоа во шестиот ден. Ha тој ден е запален и храмот на Артемида во Ефес. Од тоа Хегест од Магнезија ја изрекол изреката која со својот студ би можела да го изгаси огнот во храмот:

 

“ Се разбира, тој храм морал да изгори кога Артемида бабувала при раѓањето на Александар ”.

Неговото доаѓање на свет било цело во знакот на победата. 

           Плутарх наведува дека неговото раѓање им било претскажано на Филип и Олимпија. 

 

            Имено, Олимпија сонувала дека еден гром удрил во нејзиното тело и целата ја запалил.

василевна Олимпија

Разбирливо, нејзиниот мистичен ум веднаш го поврзал громот со ИЛЕ богот на Cонцето и истиот го сметала како израз на личниот интерес на овој бог - заштитник за нејзиното семејство и нејзината идна плодност. 

           Филип Македонски пак, сонувал сон во кој ја запечатил утробата на Олимпија со еден печат на кој имало отпечаток со лав. 

           Кога му ги раскажале соништата на дворскиот пророк Аристандар од Телмес, тој веднаш заклучил дека Олимпија е бремена и носи дете кое ќе има лавовски карактер. 

           Истиот ден кога се му се родил синот Александар , кај Филип Македонски стигнале гласници кои го известиле за победата над Илирите и победата на неговиот коњ на Олимписките трки. Посебните особини кои Александар ги поседувал и покажувал од мал ја оправдале надежта на Филип Македонски дека во неговиот син се наоѓа посакуваниот наследник. 

         Александар во него ги споил многуте карактерни црти од двајцата свои родители. 

        Од неговата мајка, темпераментна жена подложна на мистицизмот ја наследил страсната и помалку тврдоглава личност, ирационален копнеж за непознатото и верба во посебна херојска слава, која му ја досудила судбината. 

         Од татко си ја презел нескротливата волја и енергија, нескротилив карактер, храброст, слава, војнички дар и инзвонредно практичен дух. 

        Неговата мајка му била поблиска по душа и влијанието на оваа темпераментна жена му оставила неизбришлива трага врз него.

         Татковиот пак, дипломатски, војнички и политички успех го поттикнало неговото честољубие и ги разгорил неговите соништа за водство и слава.

Кај Плутарх се спомнува дека:

 

 “Александар не сакал да го добие од својот татко златото, раскошот и уживањето, туку сакал држава  коja ќе му пружи можност за борби, војни и дела полни со чест и слава”. 

          Меѓутоа  Александар на Филип Македонски му должел многу повеќе од еднa држава. Никој не можел да го упати подобро во воената вештина од човекот чија власт непрекинато извојувала победи, а војската која ја создал татко му била најсовршеното оружје кое човек можел само да го посака за остварување на неговите желби. Иако зафатен со себеси и со своите работи, рамнодушен и груб спрема својот најближен, Филип очигледно имал слабости спрема својот наследник и со гордост и уживање го следел развојот на неговата силна индивидуалност. 

        Александар бил раснат од Ленка сестра на Клито Црниот, неговиот иден генерали и телохранител во битка. Подоцна од Леонид кој бил многу строг. Eден роднина на мајка му Олимпија кој бил чичко на Лизмах. 

       Kога Aлександар имал 10 години еден трговец на коњи од Тесалија донел еден коњ на Филип. Коњот одбивал да биде јавнат од никого, па Филип наредил да се отстрани. Александар сeпак побарал да проба да го јавне коњот и да го припитоми. Филип на почетокот одбил ма потоа се согласил. Александар видел дека коњот се плаши од својата сенка па го позиционирал коњот спроти Cонце, потоа го смирил и го јавнал. Kоњот го нарекол Букефил - Букова глава, тврдо глав.

Александар и Букефил - букова главa - тврдоглав

                         Филип  Македонски после овој настан рекол на Александар: 

 

            '' Cине мој најди си друга земја да владееш, зошто Македонија е премногу мала за тебе ''

      На 13 годишна возраст Филип  Македонски сметал дека неговиот син има потреба да биде учен на повисоко ниво.
Многу учители биле одбиени од Филип како што се: Исократ, Спеусипус . Tаа работа ја деоверил на Аристотел од Стагира. Филип се обврзал да го обнови овој град претходно од него разрушен. Така Аристотел коj предходно од Атина па островот Лезбос дошол во Македонија во Миеза каде Александар бил образобван со друѓи благородници. 

     Роден од таква мајка и таков татко, Александар ја имал и среќата да стане ученик на најголемиот филозоф и научник во антиката. Кога Александар имал четиринаесет години, Филип  Македонски го довел Аристотел во Македонија и му го доверил воспитувањето на својот син. Аристотел роден во Стагира, Халкидик - Македонија. 

 

     МНОГУ ВАЖНО: ТРЕБА ДА НАПОМЕНЕМЕ ДЕКА АРИСТОТЕЛ ИАКО СЕ ШКОЛУВАЛ ВО АТИНА ТОЈ Е МАКЕДОНЕЦ, А ТОА ГО ДОКАЖУВА  И АТИНСКИОТ УНИВЕРЗИТЕТ КОЈ НЕ ГО ПРИМИЛ АРИСТОТЕЛ КАКО ПАРИ - ЕДНАКОВ, БИДЕЈЌИ АРИСТОТЕЛ БИЛ МАКЕДОНЕЦ.

АТИНСКИОТ УНИВЕРЗИТЕТ ВО КОЈ БИЛЕ ОТВОРЕНИ ВРАТИТЕ САМО ЗА АТИЊАНИ.  ОД ТУКА СЕ  ДОКАЖУВА  ДЕКА АРИСТОТЕЛ  БИЛ МАКЕДОНЕЦ .

      Аристотел тогаш имал околу четириесет години и уште бил еден од најистакнатите ученици на Платон,  далеку од неговата понатамошна слава. Тој бил зет и пријател на малоазискиот владетел Хермиј, кој пак со Филип Македонски одржувал добри пријателски односи. После умирањето на Платон, Аристотел се повлекол на дворот на Хермиј, каде се и наоѓал  кога Филип Македонски го повикал во Македонија.

            Средбата на Аристотел со младиот Александар се прикажува како “еден од најголемите моменти во историјата на човештвото.” Иако Александар тогаш уште бил дете и потенцијален престолонаследник, а Аристотел уште не ја започнал неговата плодна научна дејност која ќе го прослави низ вековите, не можеме, а да не го видиме во нив она што подоцна ќе станат: генијален, херојски настроен војсководец , обединител на Азија и Европа и  еден генијален филозоф, во кој се слеала, созреала и кулминирала двовековната филозофска и научна мисла.

Аристотел 

        Во малото место Миези, во внатрешноста на Македонија, во градот Нимфеон, идниот владетел и неговите другари врсници биле воспитувани. Аристотел не сметал дека на идниот владетел му е потребна посебна настава која практично би го подготвувала за должноста која го чекала. Часовите по гимнастички вежби, јавање, лов и игри се замениле со читање песни и разговори за поезијата, со учење геометрија, астрономија, реторика и еристика. Аристотел на својот млад воспитаник му влел огромна љубов кон песната. Тој за него ги рецитирал песните на Хомер a Александар никогаш не се одделувал од овие дела. Негови омилени јунаци биле Херакле ( Македон ) и Ахил, кои ги сметал за свои предци.

Bлијанието на Аристотел врз учењето на Александар, истотака може да се препише и неговото големо интересирање кое го покажува кон природните науки, по што и неговите освојувачки војни често добивале карактер на истражувачки експедиции кои ги збогатиле географијата, етнологијата, биологијата, ботаниката, метеорологијата и многу други науки.
   

Меѓутоа, во она што ни изгледа најважно кога станува збор за идниот владетел и војсководец, во политички поглед, вистинско разбирање меѓу Александар и неговиот учител немало никогаш.

Во својот став спрема македонците, Александар бил пред следбеник на Антистеновата школа која била долга традиција на Македонскиот двор, а не на Аристотеловата. Меѓутоа, задачата на учителот и не е само да ги пренесе своите сфаќања на ученикот, туку да му ги прошири хоризонтите и да го подготви за самостојно размислување. Аристотел останал на Македонскиот двор до стапувањето на Александар на престолот на Македонија, но неговата наставничка мисија траела најмногу уште три години.

Младиот владетел и покрај подучувањата од Аристотел останал македонец,  ма се научил да ги  почитува  сите култури и ја гледал позитивната страна од сите нив. 

    Кога Александар имал 16 години лекциите со Аристотел биле прекинати. Kога Филип Македонски отишол да го напаѓа Bизантиoн, шеснаесет годишниот Александар бил оставен како регент во Македонија. Додека бил регент, а татко му Филип Македонски бил осутен, тракиското племе Маедеи се побунило. Александар одговорил брзо, го задушил бунтот на тоа племе и на нивната територија населил македонци и го оновал градот Александрија. K ога Филип се вратил од Bизантиoн, Александар со мал број на војска, бил пратен да смири уште неколку бунтови во Тракија. Потоа бил пратен да го обезбедува татковиот живот во опсадата на  градот Перинт. Меѓу време градот Амфиса почнал да ги ограбува светите земји на богот ИЛЕ  близу Делфи. Сеуште окупиран во Тракија Филип наредил на Aлександар да собира војска за да ги спречи нападите од страна на овој  град држава, ма Македонија била нападната од Илирите. Oвој Илирски напад бил одбиен од Александаp.

  Александар бил храбар секугaш сакал да биде прв, МА ПО ЗАСЛУГА , ма и многу  љубоморен и на татко му,.. велејќи:

 

                   ''Ако татко ми продолжи така да освојува за мене нема да остане ништо да освојувм''


 

НОВАТА воена техника на Александар

               338 година п.н.е. Филип со својата војска и Aлексндар марширал накај Термобили, каде се судриле со еден гарнизон на Теба и тргнале да ја окупираат Елатиа. Меѓувремено , Атина под водство на Демостен исгласале да се сојузат против Филип. Атина испратиле емисари и побарале од Tеба да се здружат и да станат сојузници.
             Филип подржан од ''Светата лега'' марширал на Амписа и ги блокирал платениците пратени од Демостен и го прифатил предавањето на градот. Филип потоа се повлекол од Елатеа и понудил мир со Теба и Атина која понуда била одбиена , од страна на Теба и Атина.
Филип со 30.000 пешадијци и 3.000 коњаници ги пречекал на Херонеја - Беотија. 3дружените Тебано-атински сили кои броеле околу 30.000 војници. После долг судир со нив, Филип наредил десната страна од кај Филип да се повлече, каде биле атињаните така се отворила празнина во средината од каде коњаницата под вотство на Александар ги нападнал Тебанците - тебанската света чeта, нивната нај елитна војска, ма ги нападнал и Атињаните од зад грб, додека Филип ги нападнал сега уште по силно и атињаните почнале да бегаат. Атињаните под водство на Демостен кој бил дилетант и не се разбирал во воена тактика, ма во провокации, навреди и оговарања, да. 

       После една силна борба Александар успеал да ја уништи ТОТАЛНО светата тебанска чета. 254 тебански воjници биле убиени. Другите заробени тебански војници биле продадени како робови, со тие пари Филип инсталирал воена база во Теба. Од Теба Филип отишол во Атина и им ги предал заробените Атински воjници. За овој гест Атињаните на Филип Македонски му направиле статуа во природна големина. Потоа марширал во Kоринт каде ја формирал Kоринтската Лега, КОЈА KОРИНТСКА ЛЕГА ТРЕБАЛО ДА ГИ СЛУЖИ МАКЕДОНСКИТЕ ВЛАДЕТЕЛИ. Филип бил избран ЗА доживотен водач како и идните македонски владетели . СЕ довориле дека ќе ја подржат Македонија ПРОТИВ ВОЈНАТА ПРОТИВ ПЕРСЈА, a била само против Спарта.

           После враќањето во Пела, Македонија, Филип се заљбил во една млада благородничка со име Клопатра Евридика, која била внука на еден од неговите генерали Атал. Тогаш позицијата на Александар се сменила, како наследник на Филип Македонски. Mожел да ја изгуби таа позиција. 

         За време на веселбата на Филип и Евридика, Атал пијан ги замолил боговите да и се роди син, кој ќе биде владетел на Македонија. Тогаш Александар извикал налутено :

 

            ШТО СУМ ТОГАШ JAC , ЕДНО КОПИЛЕ''

... и го фрлил пехарот од што пиел накај Атал.

    Филип Македонски пијан го извадил својот меч и пришол накај Александар, ма се сопнал и паднал. Тогаш Александар од лутина избразано рекол:

 

       '' ГЛЕДАТЕ,.... ДАЛИ ЕДЕН КРИВ ШТО НЕ МОЖЕ ДА СЕ ДРЖИ НА НОЗИ  ЌЕ ДОЗВОЛИТЕ ДА ВЕ ВОДИ ПРОТИВ ПЕРСИЈА ''.

 Потоа Александар избегал од Македонија.
        Отишол во Додона во Молосиа кај братот на неговата мајка Олимпија. Ма потоа отишол во Илирија каде бил примен  како гост, иако тие изгубиле пред неколку години. 

        Александар после шест месеци БЛАГОДАРЕЈЌИ НА ДИПЛОМАТИЈАТА НА НЕГОВИОТ ПРИЈАТЕЛ ДИМИТРИ ОД КОРИНТ, се вратил во Македонија.
       Следната година страпот-гуверанторот од Мало Азија, Пиходар  ја понудил неговата постара ќерка за жена на eпилeтички болниот Аридеј идниот Филип ТРЕТИ. Алексадар со тоа не се согласил и го пратил Тесалиј од Коринт кај Пиходар со порака дека :

 

        ''НЕ ТРЕБА ДА МУ ЈА НУДИ ЌЕРКАТА НА АРИДЕЈ, МА ТРЕБА ДА МУ ЈА ДАДЕ НА АЛЕКСАНДР, БИДЕЈЌИ ТОЈ БИЛ ЕДИНСТВЕНИОТ ЛЕГИТИМЕН HACЛEДHИK.

       Кога Аридеј го чул тоа, го карал Александар бидејќи тој сакал да ја земе за жена ќерката на Пиходар. Заради тоа Аридеј ги пратил во прогонство aлександровите четири нај добри пријатели: Харпал, Неарко, Птолемј и Еригој, а Тесалиј од Коринт го пратил во затвор.
 

       336 година п.н.е. На свадбата на ќерката на Филип Македонски, Клепатра со братот на Олимпија, Александар ПРВИ од Молосиа во Eге, Филип Македонски бил убиен од Павзаниј во театрот. Се вели дека тие двајцата имале некој неразрешен проблем. Павзаниј пробал да избега ма бил убиен од тие што го гонеле, меѓу тие што го гонеле Павзаниј билe и двојца пријатели нa Александар,  Пердика и Леонат.

       Tогаш Александар БИЛ ПРОГЛАСЕН ЗА ВЛАДЕТЕЛ  на Македонија ОД СТРАНА НА ВОЈСКАТА И македонските благородници. 

    Како неговиот татко допринесува да ја усоврши македонската фаланга, особено македонската коњаница - '' ЧETA ИPOИ '' И ФОРМИРА СВОИ ТЕЛОХРАНИТЕЛИ ПОД ИМЕТО '' КУМИТИ '' исто како неговиот татко со '' Сребрените копја ''. 

василeoc Алекcандрoj Македонон владетел на Македонија

     Во 336.г.п.н.е. на дваесетгодишна возраст Александар станува василeoc Алекcандрoj Македонон владетел на Македонија. 

    Bacилeoc Александар Македонски го започнал своето владеење со убивање на својт роднина Аминта ЧЕТВРТИ, потоа убил и двајца принцови од Линкестис, додека третиот бил поштеден. Олимпија ја убила Клеопатра Евридика со нејзининото новороденче од Филип Македонски, којa наредила да ги запалaт живи. Кога Александар дознал за тоа, бил многу лут на неговата мајка. Hаредил  да биде убиен и Атал, кој во тоа време бил во македонската извидницата во Мало Азија. Атал ce допишувал со Демостен за ситуацијата во Атина. Александар Македонски го поштедил својот брат Аридеј.

      На веста за атентатот на Филип  Македонски веднаш се побуниле Тесалија, Теба, Атина и на север Траките.
      Александар одговорил брзо. Пробал попрво да употреби дипломатија.
      Со 3000 коњаници ја опколил Тесалија. Александар Македонски бил зад Олимп и преминот Оса. Така да Тесалците се предале a тесалската коњаница се придружила на страната навacилeoc Александар Македонски.

      Така вacилeoc Александар Македонски продолжил надолу накај Пелппонез. Александар Македонски застанал на Термобили, каде бил избран како водач на Светата Лега. Теба, која била најактивна против него, веднаш се предала кога тој со својата војска се појавил пред нејзините порти. Атина го замолила за мир, а во Kоринт бил избран за ''Хегемон''-  водач на Коринтската Лига. Кога бил во Kоринт добил вести дека Тракиската буна се раширила.

      335 година п.н.е. вacилeoc Александар Македонски ја нападнал Тракија за да се справи со бунтот, буна која била водена од Илирите и Трибалите. На патот кон Агриани бил засилен од едно тракиско племе под водство на Лангар.

       Војската марширала се до преминот Хаем каде наишол на два гарнизона на Траки кои биле утврдени на високо. Tраките направиле борбени направи co кои ги гаѓале македонците со камења. Александар наредил да ги нападнат во разредена формација, со помош на македонските стрелци кои со огнени стрели го нападнале утврденото место, така да тешката пешадијa стасала до врвот на ридот. Меѓувремено, Трибалците под водство на нивниот владетел Сурм  ги нападнале македонците од зад грб ма биле одбиени на една чистинка каде биле прегазени од македонската фаланга и коњаница, убиле околу 3.000 непријателски војници.

 

„ Напролет тој ( вacилeoc Александар Македонски) се упати кон Тракија, против Трибалите и Илирите; знаеше дека Илирите и Трибалите се воинствени, а бидејќи наедно му беа и соседи, не мислеше дека треба да ги остави пред да замине толку далеку од дома, без сосема да ги покори. Тракија, територијата на независните Тракијци, ја нападна почнувајќи од Амфипол... Тие ( Тракијците ) го беа зазеле врвот Хајмос ( денешна Стара Планина ) и беа подготвени да го попречат напредувањето на експедицијата... Беа собрале борбени коли... за да им послужат како утврдување за одбрана, ако бидат притиснати. Исто така, планираа... онаму каде што е најстрмна гората, да ги втурнат колите кон македонската фаланга....

... И се случи токму така, како што заповеда и предвиде вacилeoc Александар Македонски. Имено, едниот дел од бојните коли се размина со фалангата, а другите стркалувајќи се преку штитовите, направија малку штета ни еден не умре под бојните коли. И тогаш, кога видоа дека бојните коли, од кои најмногу се беа плашеле, не можат да им наштетат, Македонците се охрабрија и со боев вик им се нафрлија на Тракијците. Александар Македонски пак заповеда стрелците од десното крило да дојдат пред останатата фаланга од која ќе фрлаат стрели врз Тракијците при секој нивен напад. Самиот тој ги зеде луѓето од гардата, штитоносците и Агријаните и ги поведе на левото крило. Таму стрелците ги одбиваа со стрелите Тракијците што се спуштаа напред и фалангата со борба одблизу немаше големи тешкотии да ги измести од нивната позиција лесно облечените луѓе и слабо вооружени барбари. Меѓутоа, тие не го дочекаа Александар Македонски, кој напаѓаше од лево, туку го фрлија оружјето и фатија да бегаат кој кај може по планината. Од нив загинаа илјада и петстотини луѓе; живи беа фатени малкумина, сепак беа заробени сите жени што ги следеа мажите, а и децата, со сиот плен.

Александар го испрати пленот во приморските полиси...  самиот, пак, минувајќи преку врвот, се упати кон Хајмос кон Трибалите и пристигна кај реката Лигин на растојание од три дена марш од Истар кон Хајмос. Сирмос, кралот на Трибалите... Кога се приближи Александар Македонски, на тој остров пребегаа и Тракијците, соседи на Трибалите, па и Самиот Сирмос заедно со неговата придружба; но многу Трибали избегаа назад кон реката.

Кога слушна за нивното движење, тој ( Александар Македонски) се врати да ги нападне Трибалите, што ги најде веќе залогорени. Фатени на тесно, тие се распоредија вдолж клисурата на реката. А Александар Македонски ги нападна распоредувајќи ја фалангата во длабока формација...

Александар Македонски лично ја поведе против центарот на противникот фалангата од пешадинци и преостанатата коњица, што ја беше построил пред фалангата. Додека траеше престрелката меѓу двете страни Трибалите не отстапуваа. Но кога збиената фаланга тргна со напад кон нив, и коњаниците веќе не ги напаѓаа само со копјата, туку и со телата на самите коњи паѓаа врз нив од сите страни, тогаш тие се дадоа во бегство низ клисурата кон реката. Три илјади беа загинале при бегството, а и преживеани беа фатени малку, зашто пред реката имаше густа шума и ноќта што настапуваше им оневозможи Македонците јасно да ги гледаат и безбедно да ги следат.

Птолемај вели дека од самите Македонци загинале единаесет коњаници и околу четириесет пешадинци.

На третиот ден од таа битка Александар Македонски стаса до реката Истар, најголемата река во Европа, тука, на устието, Александар ги презеде бојните кораби, кои му беа пристигнале од Bизантион преку Понт Евксински за пловење по реката... Тој ги натовари со стрелци и со тешко вооружени пешадинци и се упатија кон островот, каде што беа избегале Трибалите и Траките...

Затоа Александар Македонски ги повлече трупите и реши да го премине Истар, за да ги нападне Гетите...

...А Гетите не го издржаа ни првиот напад на коњаниците, зашто ним им се стори неверојатна смелоста на Александар Македонски толку лесно и за една ноќ да ја премине реката Истар, најголемата река, без да направи мост преку реката; а застрашувачка беше и згуснатоста на фалангата co силен - нападот на коњицата... Гетите повторно го напуштија лошо утврдениот град, качувајќи на коњите онолку деца и жени, колку што можеа да издржат на плеќите. Тогаш заминуваа што подалеку од реката кон пустината. Александар Македонски пак, го зазеде градот и сиот плен што го беа препууштиле Гетите... Откако го разурна градот, на брегот на Истар им принесе жртва на Се Спаситeл, на Херакле ( Македон ) и на самата река Истар...

Притоа кај Александар Македонски пристигнаа пратеници од другите автономни племиња крај Истар и од трибалскиот владетел Сирмос. А дојдоа и од Келтите, што живеат во Јонскиот залив. Келтите беа крупни и горди едни на други, но сите изразија желба за пријателство со Александар Македонски.

На сите им даде и од сите прими покази на доверба... Тој ги именува како пријатели, склучи сојуз со нив и ги испрати дома...”

Аријан, Александровата Анабаса..., кн. 1, предговор, 1,стр 2-5;

       Пота се упатиле кон Дунав. Таму се судриле со племето Гетае. Со сплавови 4.000 македонска коњјаница и 1500 фаланга успеале да ја преминат другата страна на Дунав. На изненадување на македонците, 14.000 војници од племето Гаетае се повлекле од нивниот град и го оставиле нивниот град во рацете на македонците. Во тој момент дошла вест од Клито дека, Илирите и нивниот владетел Глауки се дигнале на бунт против македонците.

Александар Македонски и македонците ги притиснале Илирите во една тврдина во Пелум. Наредниот ден Глауки дошол на помош на тврдината. Филота еден македонски генерал и пријател на Алксандар Македонски бил блокиран во Тауланти. Александар Македонски веднаш тргнал да му помогне на својот пријател и успеал да го уплаши Глауки кој го напаѓал Филота. Александар Македонски бил блокиран од Илирите и Таулантитe. Теренот бил многу нерамен. Македонците почнале да го викаат своjот борбeн повик па тaулантите се исплашиле и побегнале во нивниот град. После извидницата на Пелиум, Александар Македонски се повлекол тактички нo ноќта го нападнал градот и го запалил. Клеит и Глауки побегнале со својата војска.

      Додека Александар Македонски водел победувачка војна дошле вести од Теба и Атина дека пак се дигнале на бунт.

       Тебанците и Атињаните повторно се побуниле. Александар реагирал веднаш и сурово. 

 

Кога слушна за настаните во Теба (бунтот во Теба против Александар Македонски и Македонците), Александар Македонски сметаше дека треба да се разберат сериозно, зашто одамна се сомневаше во Тебанскиот полис и беше многу загрижен за обидот на Тебанците; бунтот можеше да се прошири и кај Лакедајмонците и кај некои други на Пелопонез и пред се кај Ајтолците. Заради тоа  за седум дена  стаса во Тесалија. Оттаму за шест дена влезе во Бојотија, додека не пристигна во Онхест со целата војска.

...Следниот ден Александар Македонски стаса до Теба... Таму се залогори, давајќи им можност на Тебанците да се предомислат и да испратат пратеници кај него. Тие пак беа далеку од тоа да покажат некаква понизност... Така, излегувајќи од државата, коњаниците и голем број лесно вооружени војници се упатија против логорот и стрелаа врз предните стражи, а и убија неколкумина Македонци. И Александар Македонски испрати лесно вооружени војници и стрелци за да го одбие нивниот напад... Следниот ден тој ( Александар Македонски ) ја покрена целата војска и ги опкружи портите што водеа во Елевтера и во Атика. Александар Македонски пак, сметајќи дека повеќе доаѓа како пријател кај Тебанците одошто како непријател, чекаше залогорен близу Кадмеја...

...Потоа Пердика беше погоден и тешко беше излечен од раната. Неговите луѓе, придружувајќи им се на Александровите стрелци, ги притиснаа Тебанците и ги следеа Тебанците додека не се повелкоа кон Хераклејон. Но кога Тебанците повторно се вратија со боев вик, Македонците се дадоа во бегствто. Штом Александар Македонски разбра дека неговите војски се во бегство, а дека Тебанците при гонењето се со растурен боев ред, им ја спротивстави фалангата во боев ред. Тебанците беа притиснати внатре во портите и толку многу се разбегаа, што при бегањето кон градот не успеаја да ги затворат портите. Така, Македонците што ги гонеа влегоа со нив во ѕидините...

Бидејќи Македонците ги притискаа од сите страни и Александар Македонски се појавуваше де од една, де од друга страна, тебанската коњица се втурна кон полето, а пешадинците се спасуваа кому како ќе му се згодеше. Потоа,  во бесот Македонците, не самоТебанците, туку и Фокидците и Платајците и останатите Беотијци, иако не се бореа Тебанците, ги убиваа без каков и да е ред…

Овој тебански пораз и според големината на загубениот полис и според острината на дејството и општо земено, не помалку заради неочекуваноста на настанот и за победителите и за победените, онолку колку ги уплаши самите учесници во настанот, ги уплаши и сите други непријаели на Македонија. Сикелискиот пораз на Атинците, иако според многубројноста на убиените му донесе не помалку беда на полисот, сепак бидејќи војската им беше уништена далеку од домот, а мноштвото од неа беше составен од сојузници наместо од домашни војници и им остана полисот, па и подоцна се бореа со Лакедајмонците, со сојузниците и со великиот владетел ( се мисли на Персија )...

Од друга страна, кај Тебанците востанието беше кренато набрзина и необмислено и до заземањето дојде без мака за освојувачите и со многуброен колеж, како што се случува за сродни народи заради стара омраза. Целосното поробување на полисот, којшто беше меѓу првите по сила и воена надмоќност во Пелопонезот, сосема природно беше доведувано во врска со божески бес: дека Тебанците на долго и на широко го отплаќаат предавството во Персиските војни…

Александар Македонски реши да им ја довери Теба на сојузниците што учествуваа во нападот: да се распоредат во Кадмеја, а полисот да го срамнат со земјата, територијата да се раздели меѓу сојузниците, а да се сочуваат светилиштата; децата, жените и преживеаните Тебанци да се поробат, освен свештениците и свештеничките и оние што им биле пријатели на Филип Македонски и на Александар Македонски, или пак домаќини на Македонците...

Штом останатите непријаели на Македонија разбраа за судбината на Тебанците, Ајтолците испратија пратеници, племе по племе за да добијат прошка.

Атинците избраа 10 пратеници од сите Атинци, луѓе познати по пријателските односи со Александар Македонски, и ги испратија кај него да му ги пренесат ненавремените честитки од граѓаните на Атина, што се вратил безбедно од походот на Илирите и Трибалите и што ги казнил Тебанците за востанието. Александар Македонски претежно со пријателски тон му одговори на пратеништвото, но напиша едно писмо, во кое ги бара: Демостен и Ликург, Хиперејда, Полиеукт и Харит, зашто нив ги обвинува за поразот кај Хeронеја и за грешките  што подоцна се направени при Филиповата смрт, против него и Филип Македонски . Тој исто така им покажа дека се виновни за тебанското востание не помалку од самите Тебанци востаници.

Атинците не ги предадоа овие луѓе, туку испратија второ пратеништво кај Александар Македонски, молејќи го да го смали бесот кон оние што ги побара.

Александар Македонски постапи така, можеби  заради почитта кон полисот, или заради тоа што брзаше за походот против Азија и зад себе сакаше да остави дека може да му ce верува.

                      УНИШТУВАЊЕТО НА ГРАДОТ ДРЖАВА ТЕБА

         Александар Македонски само за две недели поминал 1000 километри со македонската фаланга. Кога чуле за оваа брзина aтињаните и другите градови држави се предомислиле  и не  дошле на помош на Теба која истата сметала на нивната помош .

         Генерал Пердика ја нападнал главната порта на Градот откато го разбил отпорот Александар Македонски со остатокот на македонската фаланга влегле во градот, македонците го запалиле градот срамнувајќи го со земја, не штеделе никој. Убиле 6.000 тебанци а 30.000 продале како робови. Теба, која давала најсилен отпор, била освоена со големо крвопролевање, градот бил разурнат, а неговата територија разделена меѓу останатите Беотски градови - сојузниците на македонците. Тебанците биле продадени во ропство, а само свештениците, потомците на поетот Пиндар, и приврзаниците на Македонија биле поштедени. 

       После големите подготовки го оставил генералот Антипатaр со 13.500 војска да ги надгледува градовите држава, илирите, траките и се упатил кон Хелиспонт - Дарданелите.

  генералот Антипатaр

                    ПPИЧИНА ЗА BОЈНАТА СО ПЕРСИЈА

     МНОГУ ВАЖНО  Е ДА СЕ СПОМНЕ Е ДЕКА ПИЧИНА ЗА BОЈНАТА СО ПЕРСИЈА Е ПРЕТХОДНАТА ПЕРСИСКАТА ОКУПАЦИЈА НА МАКЕДОНИЈА ОД СТРАНА НА ПЕРСИСКИТЕ ВЛАДЕТЕЛИ, Б